سلام خسته نباشید
کیفیت 2160p Blu-ray PSA اومده
ممنون میشم قرارش بدید

أشغال تمام

فیلم برای من فضا سازی محشری داشت. رنگ زرد، راهروهای بی‌ انتها، صدای مهتابی‌ حتی موسیقی فیلم خیلی سخت از ذهنم دور میشه اما با همه این فضا سازی عالی، شخصیت‌ ها فرصت جون ‌گرفتن ندارن، استعاره درمان ا‌ونقدر توضیح داده میشه که راز فضا کم‌ رنگ میشه و عملا پرده سوم بجای اوج، خستم کرد.
فضا سازی ۳ داستان ۰

این فیلم پتانسیل اینو داشت که یک فیلم خفن و پر از رمز و راز بشه اما انقدر بد جمع و جور شده بود که مخاطب رو با انبوهی از سوالات و معماها تنها گذاشت ! و عملا یک فیلم گیج کننده شد . فکر کنم باید بریم کلی نقد و تحلیل ازش بخونیم تا بفهمیم دقیقا چی بود و چی شد ! ولی این جور فیلم ها بیشتر برای کسانی مناسب هست که به آثار روانشناختی و معماگونه علاقه دارن و صرفا دنبال سرگرمی نیستن . به نظرم من تقریبا تو سبک های فیلم مکعب بود اما مکعب قویتر بود .

اگه نسخه 2160p Blu-ray اومد حتما قرار بدید
ممنون

دوستان فیلم باز یکی از بهترین فیلم های امساله به نظرات اونای که تو زندگیشون چهارتا فیلم دیدن یا بچه زیر پانزده سالن توجه نکنید

وقت تلف کردن . چرت و پرت محض

احساس میکنم تا بررسی و موشکافی این فیلم رو نبینم نمیتونم درباره خوب یا بد بودنش نظر بدم

فیلم خوبیه ، بیشتر بدرد افرادی میخوره که می‌خوان راجب فیلم فکر کنن و به عمق فیلم و چیز های روان شناختی که میگه پی ببرن. به درد افرادی که صرفا می‌خوام یک فیلم ببین که فقط یک زمانی بگذره و یک لذتی سطحی ببرن این فیلم توصیه نمیشه.

حاوی اسپویل:

دوستان این فیلم پر از استعاره س، بک رومز استعاره از دنیای فکر و خیالات انسانه و اون موجودات میشه گفت تصورات و افکار ما هستن که ترسناک و حال بد کنن اون دزد دریاییه هم استعاره از افکار خود مرده بود چون یادتون باشه یه تیکه توی تبلبغ مغاره اش نقش دزد دریایی رو بازی کرد منظور به همون بود، که آخر مرد سیاه پوست توسطش کشته شد حالا چراا چون انقدر درگیرشون شده بود و تصمیم گرفته بود توی اون دنیا بمونه و درواقع خودش رو از جنس همون موجودات و افکار میدونست نشون به اون نشون که خطاب به موجودات عجیب الخلقه برگشت گفت مشکلی نیست ماها فقط سیم کشی هامون مشکل داره... و همون لحظه دزد دریایی کشتش
حالا حرف من اینه که اینا استعاره ها و کد های جالبی هستن اما واقعا توی تایم فیلم بااارها و بااارها حوصلم سر میره و لذت نمیبردم از فیلم و به معنای واقعی خسته کننده بود
و
پرداخت به جزئیات شخصیت ها توی فیلمی با این مضمون باااید دقیق تر میبود باید جزئی تر میبود چون خودم به شخصه با شخصیتا ارتباطی برقرار نکردم

اونایی که به همچین فیلمی میگن شاهکار براشون شاهکار بد تعریف شده

من نظری که میدم صرفا با سلیقه و دیدگاه شخصی خودمه دوستان

این فیلم بشدت کسل کننده و کند، بدون شخصیت پردازی درست و فیلمنامه قابل و تقریبا هیچ مشخصه خاصی هست
انقدر با تبلیغات هایپ کرده بودنم که فکر مبکردم با فیلم خاصی طرفم ولی حدود ۴۵ دقیقه رو با سرعت ۴ برابر دیدم که بازیگره یا داست آروم و مبهوت قدم میزد و اینور اونور رو دید میزد یا تو فکر بود حتی ده درصد هم حس ترس و مور مور شدن رو ایجاد نکرد و پتانسیل ایده بکرومز هدر رفت توی این فیلم
درنهایت یه مفهومی داره هااا ولی ارزشش رو نداره بنظرم تماشاش

این فیلم مخاطب خاص داره.

آقا، دیدین گاهی توی گالری نقاشی، یک قاب نقاشی خط خطی و اجق وجق هستش که هر چی نگاهش می‌کنی هیچی نمی‌فهمی و اصلاً موضوعش معلوم نیست و هیچی ازش سر درنمیاری؟!
بعد قیمت بالایش را می‌بینی و ضمناً تعداد زیادی از افراد روشنفکر و هنرمند و هنردوست دورش جمع شده‌اند و دارن در موردش تبادل نظر می‌کنند.
وقتی به صحبت‌هاشون گوش میدی، اوضاع بدتر و پیچیده‌تر میشه و بیشتر نمی‌فهمی. انگار از دنیای آنها جامانده‌ای.
گاهی آثارِ هنریِ مبهم و رمزآلود، دست‌کم از نظر بصری چشم‌نوازند، هر چند که مفهومِ خودشان را راحت به مخاطب واگذار نکنند.
به نظرم این فیلم شبیه اون قبیل تابلوها و آثار هنری مبهم هستش، ضمناً با ظاهری معمولی و کمتر جذاب، با این تفاوت که هنگام تماشا تا حدودی متوجه حضور و اشاراتی به رمزها و کدها میشی.
یه فیلم ترسناکِ متدوال، اینجوریه که اول میترسی و شاید همزمان یا بعدش در ذهنت ادامه پیدا کنه و مفهوم هم همراهش منتقل بشه. ولی این فیلم اینجوریه که اول می‌بینیش البته نه با ترس آنچنانی، سپس بعد از کدگشایی و خوندن نقد و دریافتِ مفهوم به فکر کردن درباره ترسناک بودن پیامِ روان‌شناختیِ منتقل شده‌اش ادامه میدی.
خلاصه اینکه مثلاً من اگه بدونم فیلمی اینجوری مبهم یا حتی با پایان باز هستش، خوب به جاش میرم یه فیلم از دیوید لینچ رو دوباره پلی می‌کنم و نون و ماستم رو می‌خورم.

فیلم قشنگی بود لذت بردیم

واقعا چرت بود 4/10

این فیلم افراد زیر ۱۵ سال درک نمیکنن . عالی بود ‌ .
البته من منظورم سن نیس . بلوغ ذهنی مهمه

مزخرف

چه مضخرفاتی ترند میشن و بعد هم کلی تعریف الکی.۴ تا نقطه قوت این فیلم رو یکی برامون بگه شاید ما اشتباه میکنیم

چون یک یوتیوبر ۱۹ ساله فیلم رو ساخته دلیل بر این نمیشه انقدر اور ریتدش کنن؛ فیلم از لحاظ داستانی و حتی بعضی از جلوه های ویژه فاجعه بود کارگردان خودش رو با اولترا واید کشته بود.
در نهایت به انگشتای پای آبسشن نمیرسه.
ترند جدید هالیوود شده کارگردان تازه کار ولی دلیل بر این نمیشه اسم هر آشغالیو بزاریم فیلم خوب.

واقعا فضاسازی عجیب و خاصی داشت
من خوشم میاد از این سبک
روند سریال خسته کننده نیست و کشش لازم داره
۸/۱۰ امتیاز من به فیلم

kheili sade hamon kharj shodan az matrix neshon mede

نظرم بعد دیدن سه باره این فیلم: این اثر مخاطب خاص داره و مناسب همه نیست! حتما و حتما یکبار دیدن فیلم کافی نیست!! و اخر اینکه این فیلم یه شاهکاره و موضوع واقعیش مساله جهان شمول سلامت روانیه!

دوم نقد خودم درباره ی فیلم (با اندکی اسپویل):
دوستانی که متوجه موضوع فیلم و نمادهایی که پشت داستانش نهفته ست نشدن، به نظرم صرفا دنبال دیدن یه فیلم ترسناک بودن که فقط بترسونتشون ...!
فیلمی با موضوع روانشناختی رو نمیشه با دید سطحی مثل بقیه ی فیلم ها که صرفا برای سرگرم شدن مخاطب ساخته میشن، نگاه کرد و ازش نتیجه گیری کرد!!!
این فیلم با ایده ای که از یه عکس و داستان خیالی گرفته، خیلی خوب تونسته اون رو بسط و گسترشش بده و وارد موضوع پیچیده و جذابی به نام روان انسان کنه ...
از منظر نمادشناسی، بک رومز در واقع نماد ذهن و روان انسان (ناخودآگاه) هست.
- فضایی بی نهایت و پیچیده: ذهن انسان و گیر افتادن در اون.
- اتاق های تکراری: افکار تکرار شونده (نشخوار فکری).
- داشتن حس سنگینی: ناخودآگاه فضایی ناشناخته ست.
- دیدن آدم ها و موجودات عجیب و غریب: بخش هایی از روان که نادیده و سرکوب شدن، در قسمتی از ناخودآگاه به نام سایه، جمع میشن.
و همه ی این ها باعث میشن که تو، توی ذهنت بمونی و گم بشی ...
این فیلم میخواد از یه منظر دیگه بک رومز رو نماد فضای درونی در موازات با دنیای بیرونی نشون بده. اینکه این دو جهان در موازات همدیگه رشد میکنن و از هم تاثیر میپذیرن جوری که بعضی اوقات مرز بین خیال و واقعیت از بین میره و حتی دنیای درونی قابل لمس میشه!
نکته ی دیگه ای که وجود داره در رابطه با شخصیت ماریا به عنوان یه روانشناس، اینکه خیلی از اتفاقاتی که در روان و ذهن ما بوجود اومده و وارد ناخودآگاه حتی سایه مون شده، ریشه اش برمیگرده به تجربه هایی که در دوران کودکی داشتیم و با شناخت، آگاهی و پذیرششون میتونیم به خودمون و اطرافیانمون کمک کنیم.
همونطور درمورد شخصیت کلارک، با عدم پذیرش وآگاهی نسبت به خودش باعث شده بود ترس ها، ضعف ها و هرچیزی که سرکوبشون کرده بود، رشد کنن و اونقدر بزرگ بشن که هم زندگی بیرونش رو تحت تاثیر قرار بدن (جداییش از همسرش، شکست در کارش) و هم ذهنش افسارش رو بدست بگیره و توش گیر کنه و گم بشه، جوری که بخشی از خودش که یکی از ترس هاش بود و بزرگ شده بود، در آخر بهش آسیب جدی زد!
...
فیلم در بخش موسیقی متن خیلی خوب عمل کرده بود و کاملا اون حس ترس، اضطراب و مبهم بودن رو بهت القا میکرد.
از لحاظ طراحی صحنه و لباس، تدوین و در کل کارگردانی، خوب و قابل قبول بود.
درآخر، این فیلم باتوجه به اینکه کارگردانش یه یوتیوبره کم سن و سال هست و اولین تجربه ی فیلم بلندش هست، واقعا ارزش یکبار دیدن رو داره.
امتیاز من: 7.5/10

اول فکتی درمورد ایده ی فیلم بگم:
ایده ی بک رومز از یه Creepypasta (داستان ترسناک اینترنتی) گرفته شده.
داستان از اونجا شروع شد که در سال 2019 یه پست توی فروم معروف 4chan منتشر شد که از مردم خواسته بود عکس های عجیب و غریب و ناآرام کننده بذارن ...
بعد از اون، یه نفر یه عکس از یه فضای خیلی عجیب که شبیه به یه اتاق بزرگ بود گذاشت با:
دیوارای زرد چرک
موکت کهنه
نور مهتابی اذیت کننده
فضایی ساکت و بی روح
بعد از انتشار این عکس، یه کاربر دیگه زیر همون عکس یه متن کوتاه نوشت که عملا تبدیل شد به پایه ی اصلی داستان:
«اگر اشتباهی از واقعیت خارج شی، وارد بک رومز میشی. جایی با میلیون ها اتاق و فضای خالی،بوی موکت نمدار، صدای وزوز مهتابی ها و چیزهایی که اونجا هستن ...!»
بعد از اون پست، مردم شروع کردن به ساختن طبقات مختلف، اضافه کردن موجودات عجیب و این شد که تو ردیت و یوتیوب هم معروف شد و در نهایت تبدیل شد به یه دنیای کامل SCP!
در یوتیوب هم به صورت ویدیوهای Analog Horror یوتیوبی پخش و بارگذاری میشد.

فضاسازی فیلمبرداری و موسیقی در حد نسبتا خوبی هستن
ایده فیلم برای شروع خوبه
ولی در نهایت به یک فاجعه ضعیف تبدیل میشه

فاجعه!

من نگرفتم چی شد، برداشتی داشتم اما...

بی زحمت سریال lucky با بازی انا تیلور جوی رو اضافه کنید ممنون

تعریفش رو زیاد شنیدم
والا هم، خیلی سریع نسخه با کیفیت و دوبله رو قرار داد. مرسی

بریم ببینیم چی ساخته.

مزخرف

سریال کره‌ای جدید نتفلیکس The aest please (کاخ شرقی) رو هم اگه اومد قرار بدید.
بسیار بسیار تشکر از سایت و تیم والا مووی

چرت پرت حیف حجم حیف وقت

کارگردان فیلم یه یوتیوبر ۱۹ ساله س ، ببینیم چه کرده، خیلیا ازش تعریف میکنن

حیف وقتم

Backrooms درباره هیولا نیست.
درباره حافظه هست.
درباره افسردگی هست.
درباره تکرار روزمرگی هست.
درباره گیر افتادن در ذهن خود هست.
فیلم هرگز این استعاره‌ها رو تحمیل نمی‌کنه، بلکه امکان خوانش‌های متعدد رو باز می‌گذاره.
صرفاً یک اقتباس از یک کریپی‌پاستا یا مجموعه یوتیوبی هم نیست؛ نمونه‌ای کم‌سابقه از تبدیل یک پدیده اینترنتی به سینمای مؤلف هستش. موفقیت تجاری قابل‌توجه اون نیز نشون داده که مخاطبان برای آثار تجربه‌گرا و غیرمتعارف آمادگی دارند.
به‌عنوان فیلم هنری/وحشت روان‌شناختی: 9/10
برای مخاطب عام: 7.5/10
از اون دست فیلم‌هایی هستش که با قواعد مرسوم ژانر وحشت بازی نمی‌کنه. اگر انتظار دارین هر چند دقیقه یک جامپ‌اسکر شما رو از جا بپرونه، احتمالاً ناامید بشین. اما اگه به دنبال تجربه‌ای متفاوت هستین که ترس رو از دل فضا، سکوت و حس گم‌شدگی بیرون بکشه، این فیلم یکی از آثار قابل‌توجه سال هستش.

دوستان عزیز، لطفا در بخش کامنت ها هر سایتی که به نحوی حضور دارین، نظرات و نقدهای خودتون رو هرچند کوتاه و به هر زبانی که بلد هستید به اشتراک بزارید. یکی از بزرگ ترین نقطه ضعف های ما در وب فارسی مخصوصا برای آموزش مدل های زبانی بزرگ در دنیا، کمبود شدید تعاملات انسانی معنی دار در وب است. این نظرات هم روحیه جمعی ما رو تقویت می کنه و هم به بینش ما نسبت به آثار سینمایی کمک های تاثیرگذاری می کنه. نظر بدید، لایک کنید، دیسلایک کنید و تعامل داشته باشید تا یک وب غنی در زبان فارسی داشته باشیم.

تجربه شخصی: فیلم ایده خوبی داره و کنجکاوی شما رو در کنکاش در فضای زرد توهم زا رو بر می انگیزه. فیلم سناریوی قوی داره اما متاسفانه به نظر من نتونسته اون بهره برداری لازم رو از داستان غنی و پتانسیل عظیمی که داشت انجام بده. داستان فیلم سریع پیش میره و شخصیت پردازی اونقدری قوی نیست که درگیر کاراکتر بشید و یکدفعه داستان به یک مرحله ای میرسه که برای رسیدن به اون پختگی لازم رو نداره. فضای ساخته شده بسیار عظیمه و حس اتاق های تو درتو و بی نهایت رو خوب دراوردن اما داستان رو در دل این کانپست نتونستن در بیارن. داستان به یک جایی میرسه که دارید کم کم باهش ارتباط میگیرید و بعد یکدفعه قطع میشه میره به یک مرحله ای که انگار این وسط یک چیزی کمه. یعنی بین رسیدن داستان به اوج تا انتهای فیلم، انگار یک ساعت رو کات کردن و بین دو روایت یک فضای خالی رو در داستان حس می کنید.

من از ویدئوی یوتیوب بیشتر حس گرفتم و اون واقعا ترسناک بود اما فیلمی که ساختن در حد چیزی که براش تبلیغ کردن نیست. بازم میگم این نظر شخصی من هست.

درضمن فیلم Evil Death Burn هم اومده و دیدمش، خیلی خوب بود. امیدوارم زودتر در دسترس قرار بگیره

ماجرای Backrooms از یک پست ساده در سال ۲۰۱۹ در وب‌سایت ۴چان آغاز شد. یک کاربر تصویری از اتاق‌های خالی زرد رنگ را به اشتراک گذاشت و نوشت: «اگر در مکان‌های اشتباه از واقعیت خارج شوید، به Backrooms خواهید رفت، جایی که جز بوی فرش نمناک، جنون رنگ زرد و نویز بی‌پایان لامپ‌های فلورسنت، چیزی وجود ندارد...» .

این ایده به دامن کین پارسونز، نوجوانی که در آن زمان تنها ۱۶ سال داشت، افتاد. پارسونز که با نرم‌افزار رایگان بلندر کار می‌کرد، در سال ۲۰۲۲ مجموعه‌ای ویدیویی بر اساس این مفهوم ساخت و آن را در یوتیوب منتشر کرد . آثار او به سرعت وایرال شد و توجه هالیوود را به خود جلب کرد. استودیوی A24 عاشق ایده او شد و پس از مدتی، پروژه ساخت نسخه سینمایی را کلید زد . حالا پارسونز با ۲۰ سال سن به جوان‌ترین کارگردان تاریخ A24 تبدیل شده است .

داستان؛ فرار از واقعیت به سوی یک توهم جمعی
داستان فیلم در سال ۱۹۹۰ روایت می‌شود. شخصیت اصلی، کلارک (با بازی چیویتل اجیوفور)، یک معمار شکست‌خورده است که فروشگاه مبلمانی در آستانه ورشکستگی را اداره می‌کند. او در زیرزمین فروشگاهش، دریچه‌ای به یک بعد موازی و هزارتوی بی‌انتهای از اتاق‌ها با دیوارهای زرد و نورهای مه‌آلود پیدا می‌کند . کلارک که از زندگی واقعی خود فراری است، شیفته این مکان می‌شود و در آن گم می‌گردد. دکتر مری کلاین (با بازی رناته رینسوه)، روان‌درمانگر او، برای یافتن کلارک وارد این فضای غیرواقعی می‌شود و به زودی درمی‌یابد که آنها در آنجا تنها نیستند و موجوداتی مرموز در تاریکی این هزارتو پرسه می‌زنند .

رازهای جذاب و پشت‌صحنه‌های فیلم
جهان‌سازی روی پرده
برخلاف سریال یوتیوبی پارسونز که کاملاً با بلندر ساخته شده بود، برای فیلم سینمایی یک دکور فیزیکی عظیم به مساحت ۳۰,۰۰۰ فوت مربع ساخته شد . این دکور آنقدر واقعی و در عین حال گیج‌کننده بود که گروهی از عوامل فیلم در حین کار در آن گم شدند . کارگردان برای ساخت این فضا، حدود ۵۰ بار رنگ‌های مختلف زرد را روی دیوارها تست کرد تا به آن «زرد یکدست و جنون‌آور» ایده‌آل برسد .

فلسفه پشت وحشت
پارسونز اعتقاد دارد داستان Backrooms بازتابی از اضطراب جمعی جامعه مدرن است . بی‌نهایت بودن این مکان‌ها و حس تنهایی و بی‌راهی شخصیت‌ها، نمادی از انزوای انسان‌ها در دنیای صنعتی و اجتماعی امروز است. او از این فضا به عنوان یک «سردرگمی وجودی» یاد می‌کند که بین روان‌شناسی و دنیای ماوراء طبیعی تعادل برقرار می‌کند .

حمایت از کارگردان جوان
حضور مارک دوپلاس در کنار پارسونز بسیار جالب توجه است. زمانی که شایعاتی مبنی بر اینکه پارسونز واقعاً کارگردانی فیلم را بر عهده نداشته منتشر شد، دوپلاس به شدت از او دفاع کرد و گفت: «کین ۱۰۰٪ کنترل فیلم را در دست داشت، حتی بیشتر از کارگردانانی که سه برابر او سن دارند» . همچنین ازگود پرکینز (کارگردان فیلم ترسناک لانگ‌لگز) به عنوان تهیه‌کننده و مربی در کنار پارسونز بود و در نگارش فیلمنامه به او کمک کرد .

یک تجربه سینمایی خاص
فیلم Backrooms بیشتر از اینکه یک فیلم ترسناک کلاسیک باشد، یک تجربه سینمایی ذهن‌افکن است که مخاطب را با پرسش‌های بی‌پایان رها می‌کند . اگر به دنبال داستان‌های متعارف و پاسخ‌های واضح هستید، شاید این فیلم شما را ناامید کند، اما اگر به مفاهیمی مثل فضای «لیمینال» (حد واسط)، سردرگمی و توهم علاقه دارید، این فیلم یکی از بهترین گزینه‌های سال است.

باید فیلم جالبی باشه