فیلم برای من فضا سازی محشری داشت. رنگ زرد، راهروهای بی‌ انتها، صدای مهتابی‌ حتی موسیقی فیلم خیلی سخت از ذهنم دور میشه اما با همه این فضا سازی عالی، شخصیت‌ ها فرصت جون ‌گرفتن ندارن، استعاره درمان ا‌ونقدر توضیح داده میشه که راز فضا کم‌ رنگ میشه و عملا پرده سوم بجای اوج، خستم کرد. فضا سازی ۳ داستان ۰

خیلی وقت بود یه فیلم خانوادگی خوب ندیده بودم! فیلم بامزه ست و احساس داره، زمانی هم که سراغ مفاهیم عمیق تر مثل مرگ، دلتنگی و حافظه میره اصلا شعار نمیده. مهم‌ تر از اینا، گوسفندها واقعاً شخصیت دارن و بعضی وقت‌ها از آدم‌های قصه زنده ‌ترن. البته که فیلم بی‌نقص نیست و مشکلات خودش رو داره اما بنظرم با همه مشکلاتش ارزش دیدن داره.

مشکل فیلم اینه که ایده‌ های خوبی مثل سوگ، مهاجرت، حس بازمانده بودن، رابطه کارا و روثی و از همه مهم ‌تر بازی خیلی خوب میلی آلکاک رو داره ولی هیچ‌ کدوم اون‌ قدر که باید به کار نمیاد. عجیب ‌تر اینکه سوپرگرل از نظر لحن و ظاهر خیلی نزدیک به همون فرمول فضایی جیمز گانه، اما خیلی ضعیف‌ تر و بی‌ هویت‌ تر اجرا شده. اما مشکل شخصی تر من با فیلم اینه که میشد اقتباس واقعاً خوبی از کمیک - زن فردا - داشته باشن. بخش‌ هایی که برای شکل گرفتن رابطه کارا و روثی حیاتی بودن انقدر فشرده شدن که عملاً فرصت نمیده این رابطه وزن پیدا کنه. نتیجه اینه که تصمیم اخلاقی آخر فیلم که باید یکی از سنگین ‌ترین لحظه ‌های داستان باشه بیشتر شبیه یه کمدی در اومده تا چیزی که واقعاً از مسیر این دو شخصیت شکل گرفته باشه. حیف.