اپیزود 5 عجب چیزی بود. بلاخره

اضافه شدن پارامترهایی مثل "این نظر منه" یا "سلیقه دیگران محترمه" نشان دهنده بلوغ فکری افراد در بخش کامنت ها هست. اینکه در نقدهامون از توصیف های هیجانی کاذب پرهیز کنیم و با استدلال و شواهد حقیقی یک تجربه رو به اشتراک بزاریم جزو مهم ترین شاخص های کیفیت اون کامنت هست. آفرین

سریال «Lanterns» ۲۰۲۶، در ژانر معمایی-جنایی و با حال و هوایی شبیه به «True Detective» ساخته شده و داستان دو شخصیت اصلی دنیای Green Lantern را روایت می‌کند. داستان درباره جان استوارت (John Stewart)، یک تفنگدار سابق نیروی دریایی و تازه‌واردی که قرار است به گروه Green Lantern Corps بپیوندد و هال جردن (Hal Jordan)، یک کهنه‌سرباز و افسانه‌ای‌ترین Lantern زمین است که مأموریت آموزش جان را بر عهده دارد . این دو که در واقع پلیس‌های بین‌کهکشانی هستند، برای تحقیق در مورد یک قتل مرموز به نبراسکای روستایی فراخوانده می‌شوند. چیزی که در ابتدا یک پرونده جنایی معمولی به نظر می‌رسد، خیلی زود به یک معمای زمینی با ابعادی کیهانی تبدیل می‌شود . فضای سریال و تفاوت آن با ابرقهرمانی‌های معمولی برخلاف تصور یک اپرای فضایی پر از جلوه‌های ویژه، «Lanterns» یک درام کارآگاهیِ بزرگسالانه است که بیشتر زمان خود را در شهرهای کوچک آمریکا می‌گذراند . این سریال، که توسط سازندگان «Watchmen» و «Ozark» ساخته شده، روی رابطه پرتنش و پیچیده بین هال و جان تمرکز دارد و این دو را به خاطر اختلافات نسلی و دیدگاه‌های متفاوتشان در کنار هم قرار می‌دهد . عناصر کلیدی داستانی روایت سریال به صورت خطی نیست و بین سال‌های مختلف (از جمله ۱۹۹۶، ۲۰۱۶ و ۲۰۲۶) در رفت و آمد است تا لایه‌های مختلف شخصیت‌ها و راز اصلی داستان را آشکار کند . پرونده‌ای که هال و جان دنبال می‌کنند، آن‌ها را درگیر خانواده‌ای قدرتمند و مرموز به نام میکون (Macon) می‌کند که کنترل شهر راشویل (Rushville) را در دست دارند . در طول فصل، شخصیت‌های مهم دیگری از دنیای کمیک‌های DC مانند گای گاردنر (Guy Gardner) و دشمن قدیمی Green Lantern، یعنی سینسترو (Sinestro)، نیز ظاهر می‌شوند . یک نکته ویژه درباره روایت سریال با یک پیچیدگی جسورانه در روایت شروع می‌شود که سازندگان آن را به عمد طراحی کرده‌اند تا مخاطب بداند این داستان فراتر از یک ماجراجویی ساده ابرقهرمانی است و پای پیامدهای واقعی و عاطفی در میان است . به طور کلی، «Lanterns» داستان دو پلیس فضایی است که برای حل یک قتل به یک شهر کوچک می‌روند، اما درگیر معمایی بزرگ‌تر و انسانی‌تر از آنچه انتظارش را دارند، می‌شوند.

متاسفانه این سریال جالب که سناریوی متفاوتی رو هم دنبال می کرد در فصل دوم کنسل شد و بسیاری از سوالات اون بی پاسخ موند. اگر با یک پایان باز مشکلی ندارید و حوصله موضوعات متافیزیکی رو هم دارید که علمی تخیلی داغون نیست، این سریال رو از دست ندید. اونطوری که من خودم انتظار داشتم جذاب نبود ولی داستانش خوبه و خوشتون میاد

متاسفانه خانم Hayden Panettiere بازیگر نقش Claire در این سریال که در فیلم های دیگری چون جیغ و Nashville بازی می کرد در 16 آگوست 2026 از دنیا رفت. فیلم هشدار امبر هم از جمله آثار خوب او به شمار می رود

نظر شخصی خودم: من اپیزودهای این سریال رو تا اینجا دیدم. این کار رو بخاطر شما یعنی مخاطبین سایت انجام دادم چون خودم از سریال اصلا خوشم نیامد. سریال چند لایه داستانی رو دنبال می کنه که بیشتر حول تجربه نوجوانان و جامعه ثروتمند دهه 80 میلادی هست. سریال روی نحوه زندگی و تفریحات شون خیلی زوم کرده و شما دائما فردی رو میبینید که از این خونه میره به اون خونه و همه دارن با هم خوش گذرونی می کنن. این وسط یک قاتل زنجیره ای هم هست که داره کار خودش رو می کنه. شخصیت اصلی سریال تمایلات همجنس گرایی داره، به یک نفر که ازش خیلی خوشش میاد مشکوک هست و باهش ارتباط میگیره و از اون طرف هم یک عده هستن که صرفا در سریال حضور دارن و درگیر ماجرای اون میشن. فضای سریال کاملا دهه هشتاد میلادی هست، روایت اون اکثرا کند و نیازمند حال و حوصله زیاد هست، باید تمرکز کنین تا بفهمین چی میگن و داستان رو باید بفهمید. خلاصه بخوام بگم اومدن یک کتاب رو بصورت تصویری دارن براتون می خونن. یعنی بجای اینکه رمان اصلی رو بخونید، نشستین تا یکی براتون تصویری روایت کنه. پس اتمسفر اون مثل وقتی هست که دارید رمان می خونید. تا اینجا از سریال خوشم نیامد چون کلا سلیقه من نیست و قطعا دنبالش نمی کنم اما شاید شما خوشتون بیاد. من ترجیح میدم کتابش رو بخونم تا بشینم درگیر یک داستان پردازی تین ایجری بشم

این سریال برای چه کسانی ساخته شده؟ با توجه به فضای خاص سریال، «The Shards» برای دسته‌های خاصی از بینندگان جذابیت دارد و به طور قطع برای همه مناسب نیست. به طور کلی، «The Shards» یک سریال بزرگسال‌انه با محتوای بسیار سنگین است و برای افراد زیر ۱۸ سال توصیه نمی‌شود . این سریال بیشتر برای این دسته از مخاطبان ساخته شده: طرفداران داستان‌های روان‌شناختی و تیره: اگر از آثاری مثل «American Psycho» یا «Less Than Zero» (که آن‌ها هم توسط برت ایستون الیس نوشته شده‌اند) لذت می‌برید، از فضای این سریال خوشتان خواهد آمد . داستان بیشتر از اینکه یک ترسناک ساده باشد، به «مطالعه‌ی شخصیت» یک نوجوان وسواسی می‌پردازد . علاقه‌مندان به درام‌های اشرافی و پر زرق و برق با ته‌مایه‌ای تاریک: اگر از تماشای زندگی «افراد ثروتمند و مشکل‌دار» لذت می‌برید، این سریال برای شماست . فضای سریال ترکیبی از «تعلیق روان‌شناختی» و «آدم‌های زیبایی است که رفتارهای زشتی دارند» . بینندگانی که با آثار رایان مورفی آشنا هستند: اگر با سبک فیلم‌سازی رایان مورفی (سازنده «American Horror Story») آشنا باشید، می‌دانید که او فضایی منحصربه‌فرد و گاه «اردوگاهی» (Campy) به داستان‌هایش اضافه می‌کند. این سریال هم از این قاعده مستثنی نیست و بعضی منتقدان آن را «کمپ و سرگرم‌کننده» توصیف کرده‌اند . نسل Z و هزاره‌ای‌ها (مخاطبان جوان‌تر ولی بالای ۱۸ سال): طبق گزارش‌ها، این سریال در میان این دو گروه سنی بسیار محبوب شده و در بیش از ۷۰ کشور پربیننده‌ترین سریال بوده است . فضای نوستالژیک دهه هشتاد میلادی برای این گروه جذابیت خاصی دارد . نکته‌ی بسیار مهم: این سریال برای نوجوانان نیست! با وجود اینکه شخصیت‌های اصلی سریال دانش‌آموز دبیرستانی هستند، محتوای آن کاملاً بزرگسالانه است و به هیچ وجه برای مخاطبان زیر ۱۸ سال مناسب نیست . این سریال به دلیل خشونت گرافیکی، مسائل جنسی صریح و فضای نیهیلیستی، رتبه‌ی TV-MA (مخصوص بزرگسالان) را دریافت کرده است . نظر مخاطبان درباره‌ی این دسته‌بندی عدای از مخاطبان سریال را بسیار جذاب و اعتیادآور می‌دانند: آنها معتقدند سریال فضای کتاب را به خوبی منتقل کرده و با وجود اغراق‌های گاه و بیگاه، یک اثر سرگرم‌کننده است . برخی دیگر از شخصیت‌ها و دیالوگ‌ها دلخور هستند: گروهی از بینندگان، شخصیت‌ها را «مصنوعی» و «پر از خودپسندی» توصیف کرده‌اند و معتقدند سریال بیش از حد شبیه به یک «سوپ اپرا» (ملودرام) شده است . نکته‌ی جالب توجه: یکی از نکات مورد بحث، انتخاب بازیگران «نئو-بابی» (فرزندان سلبریتی‌ها) مثل کیای گربر و هومر گر است که خودشان به نوعی با فضای کتاب (ثروتمندان نخبه) همخوانی دارند و این موضوع برای مخاطبانی که کتاب را خوانده‌اند، یک شوخی درون‌مایه‌ای جذاب محسوب می‌شود . اگر به دنبال یک تعلیق روان‌شناختی سنگین، با فضای نوستالژیک و پر زرق و برق هستید و از محتوای بسیار بزرگسالانه ابایی ندارید، «The Shards» می‌تواند انتخاب مناسبی برای شما باشد.

سریال «The Shards» (خرده‌شیشه‌ها) یکی از بحث‌برانگیزترین سریال‌های سال ۲۰۲۶ است که توسط رایان مورفی (خالق «American Horror Story») بر اساس رمانی از برت ایستون الیس (نویسنده‌ی «American Psycho») ساخته شده. داستان در سال ۱۹۸۱ در لس‌آنجلس روایت می‌شود و زندگی «برت» (با بازی ایگبی ریگنی) را دنبال می‌کند، یک نوجوان دبیرستانی بااستعداد که آرزوی نویسنده شدن دارد . زمانی که یک دانش‌آموز جدید به نام «رابرت مالوری» (با بازی هومر گر) وارد مدرسه‌ی نخبگانی آنها می‌شود، همه چیز در زندگی برت و دوستان ثروتمندش دستخوش تغییر می‌شود. ورود رابرت مصادف است با شروع فعالیت های یک قاتل زنجیره‌ای به نام «تراولر» (The Trawler) که نوجوانان شهر را هدف قرار داده است . برت به رابرت مظنون می‌شود و این آغازگر یک داستان روان‌شناختی از وسواس، پارانویا و پیچیدگی‌های دوران نوجوانی است. سریال فضای اشرافی و پر زرق و برق دهه‌ی هشتاد میلادی را با یک تریلر معمایی و دلهره‌آور ترکیب کرده و از نگاه راوی داستان (برت) به مسائلی مانند هویت جنسی، حسادت، ثروت و از دست دادن معصومیت می‌پردازد . شخصیت‌های اصلی برت (Igby Rigney): شخصیت اصلی و راوی داستان، یک نوجوان هم‌جنس‌گرای پنهان‌کار که به شدت به رابرت بدبین است و وسواس خاصی نسبت به او دارد . رابرت مالوری (Homer Gere): دانش‌آموز جدید، جذاب و کاریزماتیک که ورود او نقطه‌ی عطف داستان است و همه را به شک می‌اندازد . سوزان رینولدز (Kaia Gerber): ملکه‌ی مدرسه و معشوقه‌ی تام که به رابرت علاقه‌مند می‌شود و وارد یک مثلث عشقی می‌شود . دبی شافر (Hayes Warner): دوست‌دختر برت که از تغییر رفتار و پنهان‌کاری‌های او نگران است . تام رایت (Graham Campbell): ورزشکار محبوب مدرسه و دوست برت که رابطه‌اش با سوزان با آمدن رابرت به خطر می‌افتد . نسل بزرگ‌سالان (والدین و اطرافیان): تری شافر (Wes Bentley): تهیه‌کننده‌ی هالیوودی و پدر دبی که علاقه‌ی مشکوکی به برت دارد . لیز شافر (Evan Rachel Wood): مادر دبی که در سریال نقش پررنگ‌تری نسبت به کتاب پیدا کرده و یک بازیگر ناموفق است . استیون راینهارت (Jordan Roth): دستیار مرموز تری که به نظر می‌رسد رازهای زیادی می‌داند . این پروژه ابتدا برای شبکه‌ی HBO در دست ساخت بود و حتی قرار بود جیکوب الروردی در آن بازی کند، اما به دلیل اختلافات خاصی، پروژه به رایان مورفی و شبکه‌ی FX منتقل شد . این سریال حاصل همکاری رایان مورفی و برت ایستون الیس است. الیس که خودش نویسنده‌ی دو قسمت اول است، آزادی عمل زیادی به مورفی برای اقتباس داده و گفته که این داستان را برای چندین فصل در نظر داشته است . یکی از بحث‌انگیزترین نکات سریال، انتخاب بازیگرانی است که خودشان فرزندان ستاره‌های مشهور هستند. کیای گربر (دختر سیندی کرافورد) و هومر گر (پسر ریچارد گیر) در نقش‌های اصلی مقابل هم بازی می‌کنند که یک شوخی درون‌مایه‌ای با کتاب اصلی است . سریال تغییراتی در روند داستان ایجاد کرده؛ از جمله عمق بخشیدن به قتل‌های قاتل زنجیره‌ای و اضافه کردن شخصیت جدیدی به نام «روندا» که در کتاب وجود ندارد . همچنین نام یک رستوران معروف در کتاب (ترامپ) برای سریال تغییر کرده است تا برداشت سیاسی نشود . نظرات درباره‌ی سریال کاملاً دوگانه است: نمرات منتقدان: سریال با واکنش‌های متوسطی از سوی منتقدان روبرو شد و امتیاز ۵۲٪ را در سایت راتن تومیتوز و ۵۷ از ۱۰۰ را در متاکریتیک کسب کرد . برخی آن را "گام بزرگی به پایین نسبت به کتاب" دانسته‌اند . واکنش مثبت مخاطبان: بسیاری از بینندگان که کتاب را خوانده‌اند، از سریال رضایت دارند. آنها به وفاداری سریال به فضا و حس و حال کتاب، موسیقی متن عالی و روایت جذاب اشاره کرده‌اند و معتقدند مورفی انتخاب درستی برای این اقتباس بوده است . نظرات منفی و انتقادات: نقدهای اصلی به اتمسفر گاه و بیگاه کلیشه‌ای و "اردوگاهی" (Campy) سریال برمی‌گردد که برخی معتقدند حس و حال کتاب را از بین برده است . همچنین بعضی منتقدان به عمق‌نداشتن شخصیت‌پردازی و تمرکز بیش از حد روی درام‌های نوجوانانه به جای دلهره‌ی روان‌شناختی اشاره کرده‌اند . یکی از منتقدان به طعنه گفته سریال «به تعداد آدم‌کش‌های جنایی، نئو-بابی دارد» .

ایده جالبی داشت. بدک نبود

این فیلم رو من نشستم همشو دیدم. موضوع فیلم تکراری هست و نباید انتظار قطار بوسان رو داشته باشین. اگر به این سبک علاقه دارین برای وقت گذرونی بد نیست و سرگرم میشید. از این فیلم ها که شیوع پیدا می کنه و باید درستش کنن