توصیه میکنم یبار دیگه فیلم رو بادقت ببینید و بعد از اون حتما ویدیو نقد و رمز گشایی فیلم backrooms رو در کانال یوتوب احسان منصوری نگاه کنید.

در ادامه: کارگردان این فیلم Kane Parsons همون کسی بوده که جهان بک رومز رو در کانال یوتیوبش ساخته و گسترشش داده و ویدیوهاش رو منتشر میکرده ... نویسنده ی فیلم خودش نبوده و داستان و فیلمنامه توسط نویسنده ی سریال های هوم لند و وست ورلد نوشته شده ... تهیه کننده ی این فیلم جیمز وان هست. و نکته ی جالبی که وجود داره اینه که مادر Kane Parsons روانشناسه و مادر و پدرش در کودکی از هم جدا شدن که به ایده و موضوع فیلم مرتبطه ...!

دوم نقد خودم درباره ی فیلم (با اندکی اسپویل): دوستانی که متوجه موضوع فیلم و نمادهایی که پشت داستانش نهفته ست نشدن، به نظرم صرفا دنبال دیدن یه فیلم ترسناک بودن که فقط بترسونتشون ...! فیلمی با موضوع روانشناختی رو نمیشه با دید سطحی مثل بقیه ی فیلم ها که صرفا برای سرگرم شدن مخاطب ساخته میشن، نگاه کرد و ازش نتیجه گیری کرد!!! این فیلم با ایده ای که از یه عکس و داستان خیالی گرفته، خیلی خوب تونسته اون رو بسط و گسترشش بده و وارد موضوع پیچیده و جذابی به نام روان انسان کنه ... از منظر نمادشناسی، بک رومز در واقع نماد ذهن و روان انسان (ناخودآگاه) هست. - فضایی بی نهایت و پیچیده: ذهن انسان و گیر افتادن در اون. - اتاق های تکراری: افکار تکرار شونده (نشخوار فکری). - داشتن حس سنگینی: ناخودآگاه فضایی ناشناخته ست. - دیدن آدم ها و موجودات عجیب و غریب: بخش هایی از روان که نادیده و سرکوب شدن، در قسمتی از ناخودآگاه به نام سایه، جمع میشن. و همه ی این ها باعث میشن که تو، توی ذهنت بمونی و گم بشی ... این فیلم میخواد از یه منظر دیگه بک رومز رو نماد فضای درونی در موازات با دنیای بیرونی نشون بده. اینکه این دو جهان در موازات همدیگه رشد میکنن و از هم تاثیر میپذیرن جوری که بعضی اوقات مرز بین خیال و واقعیت از بین میره و حتی دنیای درونی قابل لمس میشه! نکته ی دیگه ای که وجود داره در رابطه با شخصیت ماریا به عنوان یه روانشناس، اینکه خیلی از اتفاقاتی که در روان و ذهن ما بوجود اومده و وارد ناخودآگاه حتی سایه مون شده، ریشه اش برمیگرده به تجربه هایی که در دوران کودکی داشتیم و با شناخت، آگاهی و پذیرششون میتونیم به خودمون و اطرافیانمون کمک کنیم. همونطور درمورد شخصیت کلارک، با عدم پذیرش وآگاهی نسبت به خودش باعث شده بود ترس ها، ضعف ها و هرچیزی که سرکوبشون کرده بود، رشد کنن و اونقدر بزرگ بشن که هم زندگی بیرونش رو تحت تاثیر قرار بدن (جداییش از همسرش، شکست در کارش) و هم ذهنش افسارش رو بدست بگیره و توش گیر کنه و گم بشه، جوری که بخشی از خودش که یکی از ترس هاش بود و بزرگ شده بود، در آخر بهش آسیب جدی زد! ... فیلم در بخش موسیقی متن خیلی خوب عمل کرده بود و کاملا اون حس ترس، اضطراب و مبهم بودن رو بهت القا میکرد. از لحاظ طراحی صحنه و لباس، تدوین و در کل کارگردانی، خوب و قابل قبول بود. درآخر، این فیلم باتوجه به اینکه کارگردانش یه یوتیوبره کم سن و سال هست و اولین تجربه ی فیلم بلندش هست، واقعا ارزش یکبار دیدن رو داره. امتیاز من: 7.5/10

اول فکتی درمورد ایده ی فیلم بگم: ایده ی بک رومز از یه Creepypasta (داستان ترسناک اینترنتی) گرفته شده. داستان از اونجا شروع شد که در سال 2019 یه پست توی فروم معروف 4chan منتشر شد که از مردم خواسته بود عکس های عجیب و غریب و ناآرام کننده بذارن ... بعد از اون، یه نفر یه عکس از یه فضای خیلی عجیب که شبیه به یه اتاق بزرگ بود گذاشت با: دیوارای زرد چرک موکت کهنه نور مهتابی اذیت کننده فضایی ساکت و بی روح بعد از انتشار این عکس، یه کاربر دیگه زیر همون عکس یه متن کوتاه نوشت که عملا تبدیل شد به پایه ی اصلی داستان: «اگر اشتباهی از واقعیت خارج شی، وارد بک رومز میشی. جایی با میلیون ها اتاق و فضای خالی،بوی موکت نمدار، صدای وزوز مهتابی ها و چیزهایی که اونجا هستن ...!» بعد از اون پست، مردم شروع کردن به ساختن طبقات مختلف، اضافه کردن موجودات عجیب و این شد که تو ردیت و یوتیوب هم معروف شد و در نهایت تبدیل شد به یه دنیای کامل SCP! در یوتیوب هم به صورت ویدیوهای Analog Horror یوتیوبی پخش و بارگذاری میشد.

امتیاز من: 8/10

کارگردان این فیلم یه یوتیوبره جوونه و این نشون دهنده ی اینه که چقدر خلاقیت و نبوغ، مهم تر از صرفا تجربه و تحصیلات آکادمیک داشتنه! چیزی که الان تو ژانر وحشت سینمای حال حاضر دنیا جای خالیش شدیدا احساس میشه...! درمورد خود فیلم بخوام مختصر و مفید بگم: ایده جدید در داستان فیلمنامه به اندازه و هم راستا با داستان القای حس ترس (جامپ اسکرها) و استرس، کاملا به مخاطب القا میشد بازی های خوب به خصوص بازیگر شخصیت نیکی موسیقی متن خوب تدوین جذاب درکل کارگردانی فیلم اونم برای یه فیلم اولی، بسیار خوب و قابل قبول بود اونم برای همچین ژانری! دیدنش رو پیشنهاد میکنم. امتیاز من:8/10

یکی از دلایلی که به همه ی بخش های زندگی مایکل پرداخته نشد و جزئیات زیادی نشون داده نشد، اجازه ندادن خانوادش بود حتی اگر دقت کرده باشید مثلا دو سه تا از خواهر برادراش اصن تو فیلم وجود خارجی ندارن مثل جنت! این فیلم کاملا با نظارت خانواده ی جکسون ساخته شده ...

خب اول اینکه منتقدین خیلی وقته نمرات و نظراتشون فاقد اهمیت شده! اگر الان این فیلم پر از صحته های جنسی و پرداختن به اقلیت های جنسیتی بود، حداقل نمره 70 رو میگرفت!!! دوم درمورد خود فیلم، اثری که ساخته شده مستند نیست و فیلم بیوگرافی از زندگی شخصی و هنری مایکل جکسون هست. این فیلم در این قسمت (چون ادامه داره و قراره نسخه 2 هم داشته باشه)، یجورایی به نیمه اول فعالیت های هنری مایکل یعنی از دوران کودکیش و شکل گیری گروه جکسون 5 تا اوایل دوران جوانیش میپردازه و با شروع فعالیتش به عنوان یه آرتیست حرفه ای و مستقل، فیلم پایان پیدا میکنه. از لحاظ فیلمنامه و داستان، یه سیر مشخصی رو فیلم درپیش میگیره به همین دلیل خیلی افت و خیز داستانی رو شاهدش نیستیم و بیشتر، قسمت هایی که اجراها و نقطه عطف های حرفه ایش بهش پرداخته میشه باعث هیجان در مخاطب میشه که این خودش از جذابیت های اصلی فیلم هست. نکته ی دیگه ای هم که وجود داره اینه که به روابط عاطفی مایکل حداقل تو این قسمت پرداخته نشده و کاملا تمرکز روی بخش حرفه ای زندگیش هست با کمی بخش شخصیش که به هم مرتبط هستن. از نظر بازی و انتخاب بازیگر، اینطور که مشخصه از برادرزاده مایکل، جعفر جکسون برای ایفا کردن این نقش استفاده شده که به نظرمن خیلی خوب حق مطلب رو در رابطه با عموی فقیدش ادا کرده! نمیدونم چقدر تجربه ی بازیگری داره ولی خیلی بازی طبیعی، حرفه ای و خوبی رو ارائه داده بدون استفاده از بدلکار ..! از انجام حرکات نمایشی و اجرا بگیر تا میمیک صورت، بیان و ... از نظر طراحی صحنه و لباس، گریم و تدوین هم فیلم قابل قبول و راضی کننده عمل کرده. به طور مثال: گریم چهره مایکل کاملا درست و طبیعی و مطابق با زمانبدنی های اعلام شده بود. درکل، کارگردانی فیلم صحیح و با قائده پیشرفته بود و دچار هرزیات و حواشی بیجا نشده بود که این خودش خیلی موضوع مهمیه! درپایان فیلمی بود که ارزش دیدن و وقت گذاشن رو داشت و حداقلش اینه که تن یکی از اسطوره های موسیقی دنیا رو تو گور نلرزوند! امتیاز من: 8.5/10

اولین چیزی که در این اثر نظر منو جلب کرد، اسم سریال بود که برگرفته از نام شخصیت اصلی داستان هست. غالب اسم ها برگرفته از اساطیر و الهه های یونان باستانه و این موضوع به نظرمن به جذابیت و تاثیرگذاری سریال اضافه کرده و این از هوشمندی نویسنده ست! داستان سریال به شدت شبیه رمان های عاشقانه کلاسیک هست و منو یاد آثار خواهران برونته میندازه ... فضای سریال هم دلنشینه و مخاطب رو کاملا درگیر خودش میکنه. اگر به این مدل ژانرها و فضاسازی علاقه مندید، دیدنش رو حتما پیشنهاد میکنم.

موافقم. منی که مارول فن ام (البته از فیلم و سریال های اخیرش واقعا راضی نیستم) و در جریان شخصیت و داستان پانیشر هم هستم، واقعا وقتی این فیلم رو دیدم گفتم خب که چی؟! الان اینو نمی ساختین چی میشد مثلا؟! بیشتر انتقادمم به فیلمنامه ست...!