خیلی میخواستم که دوست داشته باشم این سریال رو. با سوپرنچرال بزرگ شدم. بازیگرا و کرکترا رو با تموم وجودم دوست داشتم و جدی هیجان زده بودم. ولی راستش، خیلی دوست داشتنش سخت شد وقتی که cw سریال 15 سالش رو فدای این سریال کرد و اپیزود آخر سوپرنچرال رو تبدیل کرد به یه تبلیغ مسخره و بیشرمانه برای واکر. اولین اشتباهی که کرد این بود که فکر کرد جامعه هدف سوپرنچرال و واکر یکیه. مختصر بگم. سریال خوبی نیست. داستان تکراری و نژاد پرستانس. جرد کشش نقش اصلی بودن رو نداره. نمیتونه در مرکز توجه باشه. عادت داره که در سایه ی یه بازیگر بهتر بازی کنه و بعد از 15 سال، تقصیری هم نداره. هنوز خیلی از سم وینچستر رو توی واکر میبینید. فیلم برداری ناشیانست. دیالوگها غیر واقعی ان. اکتینگ.... افتضاحه. هر اپیزود یه ایستر اگ از سوپرنچرال داره که مثلا به بیننده ها حس نوتالژیا القا بشه ولی در عوض فقط رقت انگیزه. بعضی جاها آهنگ پس زمینه از صدای بازیگرا بلندتره. کلاه های کابوی رو انگار از مغازه هالووین گرفتن. حال و هوای وسترنی فوق العاده تصنعی داره. خیلی زور میزنه که همون واکر دهه نود چاک نوریس بشه ولی نمیشه. شخصیت اصلی، کوردل واکر، در حقیقت یه جان وینچستر تناسخ یافتست. مردی که بخاطر زن مرده اش دنبال انتقامه و بچه هاش رو فراموش میکنه، باهاشون بدرفتاری میکنه و در آخر در راه انتقام فداشون میکنه. داستان تکراری و مسمومی که ارزش وقت شما رو نداره و قطعا بعد از دو سیزن کنسل میشه. در حقیقت، اگر cw میخواست گندی که توی دو اپیزود آخر سوپرنچرال زد -پایانی که گیم او ترونز رو رو سفید کرد- رو از یادمون ببره، باید خیلی خیلی بیشتر از اینا تلاش میکرد. ولی خب cw عه دیگه. چه انتظاری میره ازش. نبینیدش. کلا هیچوقت هیچ آشغالی که cw میسازه رو نبینید. به کمپانیای فیلم سازی یاد بدید که هر آشغالی رو نمیتونن به خوردتون بدن و ازش پول دربیارن. وقتتون و حجم اینترنتتون رو نگه دارید برای سریالی که ارزشش رو داشته باشه توی این گرونی.