اگر مانگا رو خونده بودید متوجه می‌شدید که با یکی از دارک ترین آثار فانتزی در دهه اخیر مواجه هستیم. این مانگا در دموگرافی سینن قرار می‌گیره و موضوعاتش بسیار جدی‌تر از چیزی هست که ممکنه در ابتدا به نظر برسه. به نظر بنده از این جنبه شباهت به هانتر هانتر (Hunter x Hunter) داره، چرا که از قسمت های ابتدایی اون سریال هم هرگز نمی‌تونید حدس بزنید قراره چه موضوعاتی در آرک های آینده مطرح بشه. اگر دقت کرده باشید، در سکانس پایانی قسمت 5 ذره‌ای از میزان جدیت سریال به نمایش گذاشته شد.

پلاتهول؟ میشه کمی توضیح بدید؟

قصد قانع کردن شما رو هم نداشتم از ابتدا. اینکه متوجه منظور مطلب نشدید نشان‌دهنده "پیچوندن" بنده نیست. مجدد روز خوش.

:/

نکته شما درسته دوست عزیز. منتها نشان‌دهنده عدم ادراک شما از هنر و زیبایی فن دوبله هم هست. قطعا در ترجمه و دوبله تغییراتی اجتناب ناپذیر رخ می‌ده و اون رو نسبتا از اثر اصلی دور می‌کنه، اما به این معنا نیست که تمام مترجمین و واسطه‌های زبانی بین ما و فرهنگ‌های خارجی بیهوده تلاش می‌کنن. مترجم حرفه‌ای سعی خودش رو می‌کنه تا بهترین تفسیر رو از عبارات زبان خارجی به زبان خودش بیان کنه؛ حالا این سوال پیش میاد شخصی که ادعا می‌کنه به فلان زبان خارجی مسلطه، آیا واقعا خودش در ذهن خودش تفسیر دقیقی از آنچه که می‌شنوه ارائه می‌کنه؟ ما این مشکل رو حتی در مکالمات دو هم‌زبان هم داریم، چه برسه به مکالمات بین زبانی. پس فهم یک اثر بیشتر بستگی به قدرت تفسیر خود فرد داره نه به اینکه اثر رو زبان اصلی تماشا کرده یا بصورت دوبله. در نتیجه شما نمی‌تونی ادعا کنی چون فیلم و سریال رو به انگلیسی می‌بینی، درک بیشتری نسبت به مخاطبین دوبله فارسی داری. روز خوش.

خیر

حالا ایشون رو نمی‌دونم، ولی بنده به زبان انگلیسی مسلط هستم و همچنان ترجیح می‌دم اگر دوبله فارسی خوبی وجود داره فیلم و سریال‌ها رو به زبان مادری خودم ببینم.

دمتون گرم واقعا خیلی خوشحال شدم که دیدم دارید سینک می‌کنید

یکی دیگر از plothole های فراوان سریال که پاسخ درستی بهش داده نشد. ولی به احتمال زیاد دروازه upside-down توسط همون آزمایشات دولتی باز شده بوده و اون سنگ هم توسط mind-flayer مسموم شده بوده و به دست اون دکتر افتاده بوده.

داستانی که لیاقت داشت بهتر بهش پرداخته بشه... فصل‌های ابتدایی سریال با فیلمنامه‌های حساب‌شده و بازیگری‌های قوی، مخاطب رو جذب خودش کرد و خیلی از نوجوانان رو با خودش همراه کرد. در فصل‌های قبلی، وحشت و ترس یکی از عناصر اصلی سریال بود و حتی میشه گفت لذت‌بخش ترین عنصر سریال بود. اما در فصل آخر بیشتر شبیه به یک کمدی درام آبکی شده بود که حتی هیچکدوم از بازیگرها هم خبر نداشتن توش چیکار دارن می‌کنن. شخصیت‌ها به خوبی قابل همذات پنداری و دوست داشتنی بودن، جهان پرجزئیات و حساب‌شده‌ای برای روایت داستان ساخته شده بود. اما فقط همین‌ها کل سریال رو به دوش کشیدن به انتها رسوندن. پایان داستان برای بنده شخصا بیش از حد پوچ و بی حس بود. انتظاری که بعد از چندین سال دنبال کردن سریال داشتم برآورده نشد. چیزی که بیشتر از همۀ مشکلات سریال من رو آزار می‌داد نداشتن هیچگونه معیار اخلاقی و انسانی بود. شخصیت‌های کم سن و سال و مهربان که نماد عشق، دوستی، محبت، و زندگی نوجوانی بودن، به راحتی هر سرباز وظیفه‌ای که سر راهشون قرار می‌گرفت رو بدون لحظه‌ای تردید و شک می‌کشتن و ازش گذر می‌کردن. توجیهی که می‌آوردن هم این بود که "ما می‌خوایم دنیا رو نجات بدیم و آدم خوباییم، پس هرکسی که مخالف ما باشه پلیده و باید از بین بره." این دقیقا همون تفکر خطرناکیه که در جامعه مدرن غرب پدیدار شده؛ در حالی که ادعای برتری اخلاقی دارن، هر کسی که سر راهشون قرار بگیره، چون از تعریف اونها برای انسان خارج شده، باهاش مثل حیوان رفتار میشه و زندگیش بی ارزش شمرده میشه. چیزی هم نیست که خودشون بدونن و اعتراف کنن؛ تماما در پس زمینه ذهنشون حک شده و همواره اون رو تداعی می‌کنن. [spoiler] *اسپویلر قسمت پایانی* و افتضاح ترین سکانس این اپیزود، سکانسی بود که جویس سر وکنا رو با تبر از تنش جدا می‌کنه. در حالی که چندین بچه، بچه‌هایی که تا چند روز پیش از هیچکدوم این قضایا خبر نداشتن، دارن تماشا می‌کنن. هالی، که فقط هفت! سالشه (در حالی که نقشش رو یک دختر چهارده ساله بازی می‌کنه)، با دیدن اون صحنه لبخند رضایت می‌زنه! همین شخصِ هنری، که سریال تلاش می‌کنه از مرگ فجیعش برای بیننده یک لحظه خوشایند بسازه، چند دقیقه پیش داشت ذات انسانی خودش رو نشون می‌داد. ویل بهش گفت که تو هم مثل من یک بچه وحشت زده بودی. سریال اینجا توجیه‌های صد من یه غاز می‌کنه و کلا انسانیت هنری رو زیر سوال می‌بره! به راحتی از هرکسی سلب انسانیت می‌کنن و حتی شرمسار هم نیستن. اجتناب‌ناپذیر بودن یک حادثه یک چیزه، خشونت و سنگدلی انتخابی یک چیز دیگه... [/spoiler] خلاصه که یکی دیگه از سریال‌های محبوب دنیا به پایان رسید. هرچند پایانی بیش از حد معمولی بود، ولی پایان بود.