دمتون گرم واقعا خیلی خوشحال شدم که دیدم دارید سینک می‌کنید

یکی دیگر از plothole های فراوان سریال که پاسخ درستی بهش داده نشد. ولی به احتمال زیاد دروازه upside-down توسط همون آزمایشات دولتی باز شده بوده و اون سنگ هم توسط mind-flayer مسموم شده بوده و به دست اون دکتر افتاده بوده.

داستانی که لیاقت داشت بهتر بهش پرداخته بشه... فصل‌های ابتدایی سریال با فیلمنامه‌های حساب‌شده و بازیگری‌های قوی، مخاطب رو جذب خودش کرد و خیلی از نوجوانان رو با خودش همراه کرد. در فصل‌های قبلی، وحشت و ترس یکی از عناصر اصلی سریال بود و حتی میشه گفت لذت‌بخش ترین عنصر سریال بود. اما در فصل آخر بیشتر شبیه به یک کمدی درام آبکی شده بود که حتی هیچکدوم از بازیگرها هم خبر نداشتن توش چیکار دارن می‌کنن. شخصیت‌ها به خوبی قابل همذات پنداری و دوست داشتنی بودن، جهان پرجزئیات و حساب‌شده‌ای برای روایت داستان ساخته شده بود. اما فقط همین‌ها کل سریال رو به دوش کشیدن به انتها رسوندن. پایان داستان برای بنده شخصا بیش از حد پوچ و بی حس بود. انتظاری که بعد از چندین سال دنبال کردن سریال داشتم برآورده نشد. چیزی که بیشتر از همۀ مشکلات سریال من رو آزار می‌داد نداشتن هیچگونه معیار اخلاقی و انسانی بود. شخصیت‌های کم سن و سال و مهربان که نماد عشق، دوستی، محبت، و زندگی نوجوانی بودن، به راحتی هر سرباز وظیفه‌ای که سر راهشون قرار می‌گرفت رو بدون لحظه‌ای تردید و شک می‌کشتن و ازش گذر می‌کردن. توجیهی که می‌آوردن هم این بود که "ما می‌خوایم دنیا رو نجات بدیم و آدم خوباییم، پس هرکسی که مخالف ما باشه پلیده و باید از بین بره." این دقیقا همون تفکر خطرناکیه که در جامعه مدرن غرب پدیدار شده؛ در حالی که ادعای برتری اخلاقی دارن، هر کسی که سر راهشون قرار بگیره، چون از تعریف اونها برای انسان خارج شده، باهاش مثل حیوان رفتار میشه و زندگیش بی ارزش شمرده میشه. چیزی هم نیست که خودشون بدونن و اعتراف کنن؛ تماما در پس زمینه ذهنشون حک شده و همواره اون رو تداعی می‌کنن. [spoiler] *اسپویلر قسمت پایانی* و افتضاح ترین سکانس این اپیزود، سکانسی بود که جویس سر وکنا رو با تبر از تنش جدا می‌کنه. در حالی که چندین بچه، بچه‌هایی که تا چند روز پیش از هیچکدوم این قضایا خبر نداشتن، دارن تماشا می‌کنن. هالی، که فقط هفت! سالشه (در حالی که نقشش رو یک دختر چهارده ساله بازی می‌کنه)، با دیدن اون صحنه لبخند رضایت می‌زنه! همین شخصِ هنری، که سریال تلاش می‌کنه از مرگ فجیعش برای بیننده یک لحظه خوشایند بسازه، چند دقیقه پیش داشت ذات انسانی خودش رو نشون می‌داد. ویل بهش گفت که تو هم مثل من یک بچه وحشت زده بودی. سریال اینجا توجیه‌های صد من یه غاز می‌کنه و کلا انسانیت هنری رو زیر سوال می‌بره! به راحتی از هرکسی سلب انسانیت می‌کنن و حتی شرمسار هم نیستن. اجتناب‌ناپذیر بودن یک حادثه یک چیزه، خشونت و سنگدلی انتخابی یک چیز دیگه... [/spoiler] خلاصه که یکی دیگه از سریال‌های محبوب دنیا به پایان رسید. هرچند پایانی بیش از حد معمولی بود، ولی پایان بود.

شما اسمش رو بگذار مقاومت در مقابل تکنولوژی، ما اسمش رو میذاریم دفاع از انسانیت. کاری که درش روح و خلاقیت نباشه به درد لای جرز دیوار هم نمی‌خوره و در نهایت شأن انسان رو در حد یک حیوان مصرف گرا پایین میاره.

استفاده از هوش مصنوعی برای بازسازی صداهای از دست رفته ممنوع و ناپسنده. هرچند برخی کانال های تلگرامی به این کار خودشون ادامه خواهند داد...

*هشدار اسپویل* آثار واتانابه هیچوقت در پایان بندی بنده رو ناامید نکردند، و این سریال هم پایان بسیار زیبا و شاعرانه ای داشت. سعی کرد بصورت شلخته یک سری موضوعات رو مطرح کند و از نگاه انسان های آزاده به اونها بپردازد، که اگر بخوایم صادق باشیم، موفق عمل نکرد. در آخر هم یک شخصیت منفی خطرناک - که انگار هیچ برنامه ریزی نشده بود - به داستان اضافه شد، و گویا تنها هدفش از وجود داشتن، به جا گذاشتن یک فایت نهاییِ جذاب برای سریال بود. خلاصه، اثر بدی نیست، و قطعا می‌تواند تجربه خوب و به یاد ماندنی ای باشد، اما بنظر بنده دیگر آثار واتانابه بسیار قوی تر و زیباتر بودند.

قسمت اول که جالب بود اما احساس می‌کنم تا حد زیادی سعی داره از نوستالژی کابوی بیباپ بهره ببره و نگرانم که این مساله باعث بشه خلاقیت در اثر کاهش پیدا کنه. انشالله که در قسمت های بعدی داستان جذاب تر بشه و شخصیت ها عمیق تر معرفی بشن تا این گمان که یک کپی ضعیف از کابوی بیباپ هست برطرف بشه.

آوریل 5 روزه شروع شده چجوری یک ماه پیش دروغ گفتی؟

"امثال ما"، "خاطرات"، "چرت و پرت". با دیدن این عبارات میشه فهمید چه کسی نباید نظر بده.

این سریال بی محتوا نیست، بستگی به مخاطب و ادراکش داره که چه محتوایی ازش دریافت کنه. و خود سریال هم ادعایی مبنی بر تاریخی بودن نداره و اگر دقت کنید ابتدای هر اپیزود اشاره میکنه که an occasionally true story. به معنی "داستانی گاهاً حقیقی" و تمامی وقایعش صحت تاریخی نداره.