یک تئوری هست که میگه جولی مدام به گذشته سفر میکنه و به ویکتور یاد میده تا از هر اتفاقی نقاشی بکشه تا جولی بعدا با استفاده از نقاشی ها بتونه راه نجات رو پیدا کنه و همین طور کمک کنه ویکتور زنده بمونه , فقط نمیدونم چرا همدیگه رو یادشون نمیاد ولی قطعا نقاشی های ویکتور سرنخ های زیادی به حل معما میده

خیلی روی اعصاب و تخمی ، مخصوصا پخمگی پلیس های فصل دو و سه که به شدت اعصابتون رو داغون میکنن ولی نمی دونم چجوریه که حتما باید تا قسمت آخر سریال رو دید و نمیشه نصفه تمومش کرد.

انصافا سریال بدی نیست و کشش داستانی خوبی داره و لایق این همه هیت دادن نیست ولی به نظرم منطقیه ، وقتی شما داخل یک اتوبوسی باشی که به سرعت داره سقوط میکنه و ته دره میره ، اگه بهترین فیلم و سریال ها رو هم برای افراد داخل اتوبوس پخش کنی مسلما کسی زیاد توجهی نمیکنه و همه نگران سرانجام سقوط اتوبوس اند ، برای همین تا سرانجام کار مشخص نشه همه چیز برای افراد داخل اتوبوس بی مزه و بی معنیه!

فصل سوم قسمت شش

خیلی خوب بود و به شدت سرگرم کننده

خیلی بد بود ، مزخرف به تمام معنا ، یک فیلم دیگه هم بود که سانسا با یک پسر سیاه پوسته توی کوهستان گم شده بود که اونم خیلی بد بود ، یواش یواش به این نتیجه میرسم که هر فیلمی سانسا توش بازی کرده بود اصلا سمتش نرم.

اگه همین الان برای اولین بار این فیلم رو نگاه کنید شاید اصلا متوجه نشید که مال بیست سال قبله ، واقعا شاهکار عجیبی هست که خیلی از زمان خودش جلوتره

یک فیلم پیچیده و تو در تو ، که به نظرم مخاطب اصلیش حداقل باید مسیحی باشه ، چون انگار جاهای مختلف فیلم سعی میکنه آیات انجیل رو به چالش بکشه که برای مخاطب غیر مسیحی درک اینکه چه اتفاقی داره میافته سخته و هم چنین یک جاهایی به تورات هم چنگ میزنه ، در کل یک فیلم کاملا فلسفی هست که شاید هدف اصلیش کلیسا و کنیسه های یهود باشه.

یادش بخیر هیچ وقت قدیمی نمیشه ، یک فیلم باحال و پر انرژی

اگر سیکاریو رو دیده باشید بی شک الیزابت اولسن شما رو یاد امیلی بلانت میندازه ، دقیقا همون استرس و حسی که انگار هیچ چیزی سرجاش نیست ، در کل خیلی خوب بود و اصلا متوجه گذر زمان نمیشید.