دوستان وقتی از کارگردانی صحبت می‌کنید و می‌خواید آثار اون شخص رو مقایسه کنید در مورد میزان سن و کادر بندی و … صحبت کنید نه کشش داستان و شخصیت سازی و … اینها کار نویسنده هست نه کارگردان.بنظرم امضای جناب کیلیگان خیلی بزرگ و قابل مشاهده هست روی این اثر همونطور که روی اسپین آف جذاب Better call soul قابل مشاهده بود. اما در مورد کشش داستان و مقایسه اون با بریکینگ بد باید بگم مقایسه این سریال با بریکینگ بد اشتباه هست چون داستان ها در ژانر‌های متفاوتی هستن مثلا در بریکینگ بد یک‌نفر بدلیل ابطا به سرطان دنبال پول درآوردنه پس نیازی نیست جزئیات فراوانی به بیننده فهمونده بشه،پس داستان روند سریع‌تر و قابل فهم‌تری رو داره. اما در پلوریبوس دنیا زیرو رو شده و نویسنده مجبوره این زیرو رو شدن رو به مرور توضیح بده پس روند کند تر میشه و برای اینکه بفهمیم نویسنده سعی داره چی بگه باید تلاش بیشتری بکنیم. من از این داستان تا اینجا اینو متوجه شدم که نویسنده سعی داره ابعاد مختلفی از یکسان سازی جامعه و نوع بشریت رو معرفی کنه،جامعه‌ای که هیچ‌کس در اون ویژه نیست و هیچ کس در اون بیهوده نیست.ابعاد خوبی مطلق رو بررسی می‌کنه و در عین حال زندگی رویایی که با یک تلفن هر خواسته‌ای برآورده میشه حتی اگه بمب اتم باشه.در مورد اتصال ذهنی مطمئن نیستم و بنظرم چیزی بیشتر از اون اتفاق افتاده چون اگر فقط اتصال ذهنی بود زوشا نمی‌تونست انقدر ماهرانه بازی کنه و کارول هم اشاره کرد که حافظه عضلانی نیازه.قسمت آخر رو هنوز ندیدم اما حتی اگه نا‌امیدم کنه داستان انقدری جذبم کرده که برای فصل بعد یکسال صبر کنم