آشغال و زجرآور نه، اما به درد نخور؛ مثل یه بوفه یا شی زینتی که یه گوشه برا خودش هست، آزاریم به کسی نمیرسونه، اما نبودنش هم زیاد به چشم نمیاد؛ اگر وتنها اگر از فیلم های درب و داغون خسته شدید برای تفریح بد نیست تماشا کنید ولی پی سینما نباشید که سینما با م.م-ه ساخته نمیشود

عزیزِ من آخه وقتی سینما مرده درباره چی بحث کنیم، فوتبال هم به همچنین، دیگه فوتبالی نیست، سینما هم چیزی که من میبینم بعد از 2014 یا 15 دیگه تمومه کارش ، یه فیلم دیدم کلا تو این چند سال فاکستروت برا 2017 بود که 2019 اومد بیرون ، منم دوست ندارم و باورم نمیشه تو 6 سال فقط یک تا سه فیلم که سینماست تماشا کردم و این دیگه اصلا باورم نمیشه وسط فینال یورو خوابم برد و بستم و رفتم خوابیدم، من نمیدونم کسی که باتیستوتا و کرسپو و زامورانو و سالاس رو دیده چطور میشینه ایموبیله رو تحمل میکنه! البته اگر خودش فوتبال بازی کرده باشه که دیگه غیر قابل تحمل میشه. سینما هم که جای خود داره واقعاً این فیلم رو تماشا کردید؟ من تریلرش رو نتونستم تحمل کنم ، نصفش رو دیدم، واقعا چطور میبینید اینارو

عزیز جان باید توجه کنی بعضی بحث ها و کلمات برای عموم نوشته نشده و نمیشه ، اگر امکان قرار دادن اعلان داشتم حتماً تاکید میکردم که دیوانگان بخوانند نه عاقلان ، دری وری های من هم به ندرت زیر فیلم های درست و حسابی مثل این اثر هنری درج میشه ، خلاصه شرمنده که حالت به هم خورد ؛ بعد از این اسم من رو دیدی نخون کامنت رو ، خیلی که سخت نیست؟

نه عزیز جان ، عذر میخوام من باید تو جمله اولم فیلمساز رو اینطور مینوشتم "فیلمساز" ؛ منظورم اینه که زیاد پی منطق نباشید از کسی که بی منطقی افتخارشه ، اصلاً زنده است به همین بی منطقی

وقتی فیلمسازی از ابلهِ اجباری ، دیوانه یِ نابغه و کودکِ فاضل تو فیلمش برای پیشبرد داستان استفاده میکنه یعنی منطقش خواهد لنگید و به یک شخصیتی نیاز داره که حالا با اون بتونه توجیه کنه این بی منطقی رو ، ولی نولان نیازی به این چیزها نداره ، زمان و مکان و همه چی دست خودشه هرطرف بخواد میچرخونه. یه مثال بزنم از اینستالر ، آخرای فیلم که شخصیت اصلی داخل سیاهچاله تو اون قفسه یِ خاطرات داشت میچرخید یکهو یکی از نمیدونیم کجا تماس گرفت و توضیح مبسوط داد که چه خبره ؛ به جای ساختن آنچه منظور نظرش هست که توضیح میده و این یعنی مرگ تصویر و سینما ولی جالبش اینه برای توضیح دادن و بیانیه صادر کردن هم یه شخصیتی لازمه بیاد توضیح بده اما از کجا یکی رو بیاریم تو سیاهچاله تا توضیح بده؟ خوب این که کاری نداره یه زنگی از تلفن سر کوچه میزنیم میگیم ما قبلاً یا بعداً (زیاد مهم نیست) اومیدم یا خواهیم آمد و این چیزارو ساختیم و یا خواهیم ساخت؛ اصلاً یادم نمیره چند دقیقه یه تک فقط داشتم میخندیدم ، یکی از کمدیترین لحظات سینمایی بود برام.

شرمنده یادم رفت دوبلش کنم : دسته یِ شماره 1 دسته یِ شماره 2

یک مثال بسیار عالی از فیلمی که هیچ را عالی به نمایش گذاشته است، فیلمسازی که چطور را بلد است ولی چرا را ندیده گرفته و اثرش محکوم است به فنا ؛ زمانی چگونگی داستانسرایی مهم است که داستانی وجود داشته باشد برای تعریف کردن و داستان از آنجا آغاز میشود که اتفاقی ، حادثه ای و یا کنشی روند عادی و معمولی زندگی را بر هم زند(شخصیت پردازی) و با این اوصاف در این فیلم داستان هرگز شروع نمیشود(یک تلاش نصفه ونیمه یِ دیر هنگام ، در نزدیکی های انتهای فیلم که آنهم بیشتر به یک آروغ زدن نزدیک بود تا کُنش) ؛ این مثلاً داستان ، داستان زندگی روزمره بیشمار منشی است در بیشمار نقطه از کره زمین و این یعنی "خوب که چی؟" فیلم Still Life 2013 را پیشنهاد میکنم تماشا کنید ، آدمی خاص در حرفه ای که هزاران نفر در تمام دنیا روزانه به آن مشغولند ولی چون فیلمساز هنرمندانه توانسته شخصیتی بسازد و انسانی را برای ما ویژه و متفاوت کند لذا از رویدادهای شغلی و به نظر روزمره یِ آن انسان میتواند داستانی خاص و منحصر به فرد به وجود آید که حال ارزش تعریف و تماشا کردن را داشته باشد.

اون یارو ابلهه که گفتم دقیقاً همین بزرگوار است ، خواهشاً این عقده ای رو لایک کنید بیاد بالا، خدارو چه دیدی بلکم کشید بیرون. اینم یه لایک از طرف من

"تفاصیل"

فیلمی کم مایه یا سردرگم که همین کم مایگی یا باری به هر جهتی در اجرا، الکنی در رساندن دغدغه یا عجیب الخلقه ساختنِ هر آنچه قصد دارد را ناشی میشود ، شاید هم فیلمساز علاقه دارد جهانی که میسازد غیر قابل غور باشد که صد البته بعید است ؛ با تمام این تفاصیر چیزی که خواهید دید سینماست.