عجیبه که هنوز هم داره این داستان نخ‌نما تکرار میشه تو فیلمای امروز!!
فیلم شاید از لحاظ بصری چشم‌نواز باشه ولی داستان به شدت تکراری، شخصیت‌های دوست نداشتنی با بک‌گراند کم‌پشت و لحن غیر یکدست، که نمیدونه میخواد درام باشه یا کمدی، نمیدونه میخواد برای بزرگسال باشه یا کودک... اینا باعث شده که خروجی بد و ناامید کننده بشه.
4/10

قشنگه

فیلم افسانه اوچی (یا اُچی، یا اوجی؟ اصلاً همون چیز عجیب پشمالو)
خب دوستان، با یه فیلم دیگه طرفیم که سازنده‌اش گفته: «بذار یه چیزی بسازم که انگار سال ۱۹۸۴ه، ولی با پول ۲۰۲۵!»
The Legend of Ochi دقیقاً همینه: یه دنیای فانتزی، یه دختر کله‌شق، یه موجود بامزه، و یه عالمه صحنه که انگار از تو دفتر نقاشی بچه‌ها دراومده.
---
داستان: وقتی یه دختر قهرمان می‌خواد با یه پشمالو دوست شه
یوری، دختر داستان، مثل اینکه تصمیم گرفته به جای رفتن به مدرسه، بره با یه موجود عجیب‌الخلقه سفر کنه.
باباش (ویلم دفو) که ترکیبیه از مربی کونگ‌فو و داماد لر، هی داد می‌زنه: «نرو، خطرناکه!»
ولی خب، یوری گوش نمی‌کنه چون این یه فیلمه، نه کلاس درس.
---
موجودات اوچی: ترکیب پوکمون و پشمک
موجودات "اوچی" یا همون جانورهای بامزه‌ی فیلم، یه جورایی شبیه پوکمون‌های افسرده‌ان.
اونی که یوری پیدا می‌کنه بیشتر شبیه یه گوسفند ابریه که انگار تازه از کافه هیپسترها برگشته!
ولی خب، همین پشمک باعث یه سفر احساسیِ عجیب میشه.
---
جلوه‌های ویژه: سلام به دهه ۸۰!
فیلم پر از عروسک‌گردونی و نقاشی دستی و این جور چیزاست.
یه جوریه که انگار یکی گفته: «CGI؟ نه مرسی، ما هنوز با خمیر بازی حال می‌کنیم.»
هر صحنه‌ای انگار از فیلم‌های VHS دراومده، که البته برای بعضی‌ها نوستالژیه، برای بقیه خواب‌آور.
---
موسیقی: وقتی فلوت زدن بهتر از حرف زدنه!
موسیقی فیلم انگار قراره جای دیالوگ‌هارو بگیره.
هر وقت شخصیتا حرف نمی‌زنن، یه نفر با فلوت داره یه چیز مرموز می‌زنه.
یعنی اگه فلوت نبود، نصف داستان رو نمی‌فهمیدیم!
---
نتیجه‌گیری :
The Legend of Ochi یه فیلمه که اگه بچه‌تون خوابش نمی‌بره، روشنش کنید؛
یا می‌خواید به یاد دوران ویدئوهای اجاره‌ای بیفتید.
اگه عاشق فیلم‌های کند، پشمالو، و فلوت‌محور هستید، این فیلم برای شماست.
ولی اگه دنبال یه داستان پرهیجان یا شخصیت‌هایی با احساسات واقعی می‌گردید، خب... شاید بهتره همون Shrek رو برای بار هزارم ببینید.

داستان فیلم در جزیره‌ای خیالی به نام کارپاتیا می‌گذرد، جایی که مردم از موجوداتی به نام اوچی می‌ترسند. یوری، دختر نوجوانی که توسط پدرش ماکسیم (با بازی ویلم دفو) آموزش دیده تا با این موجودات مقابله کند، با یک بچه اوچی زخمی روبه‌رو می‌شود و تصمیم می‌گیرد آن را به خانواده‌اش بازگرداند. در این مسیر، او با مادر جداافتاده‌اش داشا (امیلی واتسون) نیز مواجه می‌شود و سفری احساسی و معنوی را آغاز می‌کند.
---
نقاط قوت:
طراحی بصری و جلوه‌های ویژه: فیلم با استفاده از عروسک‌گردانی، نقاشی‌های مات و فیلم‌برداری در مکان‌های واقعی مانند کوه‌های آپوسنی در ترانسیلوانیا، دنیایی ملموس و خیال‌انگیز خلق کرده است. منتقدان از این رویکرد سنتی و هنرمندانه تمجید کرده‌اند.
موسیقی متن: موسیقی دیوید لانگ‌استرث با استفاده از سازهای زهی و فلوت، فضای احساسی و جادویی فیلم را تقویت می‌کند.
بازیگری: هِلنا زنگل در نقش یوری با بازی درونی و کم‌کلام خود، تحول شخصیتی کاراکترش را به‌خوبی نشان می‌دهد. ویلم دفو و امیلی واتسون نیز با حضور قدرتمند خود، به عمق داستان افزوده‌اند.
---
نقاط ضعف:
داستان و شخصیت‌پردازی: برخی منتقدان معتقدند که داستان فیلم ساده و پیش‌بینی‌پذیر است و شخصیت‌ها به‌طور کامل پرداخته نشده‌اند. این موضوع باعث شده تا ارتباط احساسی بین مخاطب و کاراکترها کمتر برقرار شود.
ریتم و اوج احساسی: فیلم در برخی بخش‌ها از نظر ریتم کند است و به اوج احساسی مورد انتظار نمی‌رسد، که ممکن است برای برخی تماشاگران خسته‌کننده باشد.