یه داستان شاد از غم بزرگ روزمرگی همه جوونای ایران از این دید ببینیم ما همه هر روز میدویم تا زندگی بهتری داشته باشیم ولی هرچی میدویم به آرزوهامون نمیرسیم حداقل تو فیلم دو نفر به هدف باهم بودنشون بعد از روزمرگی رسیدن ولی ما هر چی میدویم به عادی ترین ارزوم نمیرسیم

کپی چرت از پالم اسپرینگ؟؟

"ازدواج بی‌پایان" – وقتی عروسیت گیر می‌کنه توی حلقه زمان!
داستان از اونجا شروع میشه که لونا می‌ره عروسی خواهرش توی یه هتل وسط بیابون‌های مراکش. همه چیز خوبه… البته اگه حوصله آدمایی که وسط عروسی با کوسُن حرف می‌زنن رو داشته باشی!
لونا که از این عروسی خسته‌کننده داره به ته لیوان خیره می‌شه، یهو یه مرد مرموز به اسم پل پیداش می‌شه. خیلی مرموز… از اون مدلایی که انگار توی پنج تا فیلم کریستوفر نولان بازی کرده ولی تهش فقط یه کمدین بوده
---
️ و حالا غافلگیری...
پل لونا رو می‌بره وسط بیابون و یهو همه چی عجیب میشه—مثل وقتی که پسرخاله‌ت سر سفره عقد می‌گه "نه"!
یهو یه نفر حمله می‌کنه، فرار می‌کنن توی یه غار، و بوم! لونا گیر می‌افته تو حلقه زمانی.
حالا هر روز از خواب پا می‌شه، می‌فهمه دوباره همون روز عروسیه.
تو همون هتل.
با همون آدم‌ها.
با همون آهنگ مزخرفی که دی‌جی پخش می‌کنه!
---
لونا بعد از چند روز:
«یعنی من باید تا ابد لباس مهمونی بپوشم و نقشِ خوشحال‌بازی دربیارم؟»
پل: «آره، به شرطی که یاد بگیری وسط روز، مهمونارو با تفنگ آب‌پاش بزنی تا سرگرم شی!»
---
عاشقانه‌ی زمانی
در این وسط، لونا و پل که هر دو دارن از عروسی دیوونه می‌شن، کم‌کم از حلقه زمان عبور می‌کنن به حلقه قلب همدیگه!
بله، وقتی آدم صد بار با یکی دعوا کنه، صمیمی هم میشه دیگه!
---
نتیجه‌گیری کمدی:
اگه دوست داری ببینی آدم چجوری می‌تونه توی یه روز تکراری عاشق شه، حرص بخوره، رقص یاد بگیره، با داماد بجنگه و از دی‌جی انتقام بگیره، این فیلم مال توئه!

فیلم به دلیل کمبود اصالت، شوخی‌های ضعیف و بازی‌های بی‌روح، ناامیدکننده است. کارگردانی ساده و فقدان شیمی بین بازیگران، آن را به اثری فراموش‌شدنی تبدیل کرده است. تماشای نسخه اصلی پیشنهاد می‌شود.
امتیاز: ۴/۱۰