_اگر به سینمای هنری و تأمل‌برانگیز علاقه‌مندید:
«Le Mohican» از همان فیلم‌هایی هست که در سکوت و تصویر معنا پیدا می‌کنه، نه در دیالوگ. ریتمش آرومه، اما قاب‌ها و میزانسن‌ها دقیق و شاعرانه‌اند. چشم‌اندازهای کورسیکا، ترکیب نور طبیعی و حسِ خامِ واقعیت، یادآور وسترن‌های کلاسیک با روح اروپایی هستش. اگر از سینمای شاعرانهٔ انسانیِ کارگردان‌هایی مثل برونو دومون یا نوری بیلگه جیلان خوشتون میاد، این فیلم برایتان جذاب خواهد بود.
_اگر دنبال داستانی پرکشش یا سرگرمی سریع هستین:
این فیلم برای شما کند و حتی خشک به‌نظر می‌رسه. خشونتش کنترل‌شدس، تعقیب‌ها کوتاه‌اند و تمرکز بر احساس و درون‌مایهٔ مقاومت هستش، نه اکشن.
از نظر فنی (تصویربرداری و بازی‌ها): بسیار قوی
از نظر روایت و کشش دراماتیک: متوسط تا کند
از نظر اندیشه و فضا: تأمل‌برانگیز و شاعرانه

عکس روی پوستر فیلم کمی شبیه زلنسکیه :|