ماه در میاد که چی بشه؟ ... یه دیو یهویی سبز بشه!
ماه در میاد چکار کنه؟ ... آدمها رو تار و مار کنه
نمیدونه چه پلشتی ... پرید از توی تشتی

شاید اگر مثل بالا به نظم بنویسید آن وقت هشدار «خطر لو رفتن ماجرا» اهمیت نداشته باشد. تازه با عبارت زیر متن را کامل کنید:

... وطنم ای شکوه پا برجا

بهم اعتماد کنید زمانتون خیلی با ارزش تر از این فیلم هست این فیلم اصلا ترسناک نیست فقط صحنه های چندش آور چهار پنج تایی داره همین
داستان هم به شدت ضعیفه نه خمشگینتون میکنه نه احساساتی نه غمگین و نه هیجان داره
آوردن این فیلم تو ژانر ترسناک توهین به ژانر ترسناکه

آخرش حال به هم زنه

باحال بود

مزخرف ترین فیلمی که دیدم

بعد از مدتها یک فیلم ترسناکی که ارزش دیدن داشت، اگر اهل فیلم ترسناک هستید حتما ببینید

با اینکه صحنه های منزجر کننده ای داشت یه فیلم سرحال و درگیر کننده ای بود بازی ها و کارگردانی در سطح خوب و باور پذیر من خیلی لذت بردم از فیلم با اینکه مدتها صحنه های زجر آور فیلم ذهن و درگیر میکنه و حتما به فکر فرو میبره
...
من یه دهه شصتی هستم
دهه نودی عزیز که کارشناس سینما هستی نمیدونم اینجا جای بحث های تخصصی هست یا نه اما اگر چیزی در چنته داری استفاده میکنیم

واقعا خوب بود ببینید.
نمیدونستم کارگردانش همون کارگردانه فیلم talk to me هست الان از کامنتا فهمیدم ولی فوقولادن دوتاشون.

تلفیق وحشت و دراما
یک فیلم با پلات به شدت قوی و یک فیلمنامه‌ی تازه
باز هم یک اجرای قوی از سالی هاوکینز که واقعاً مجذوب اتودش میشید
اسم اون دختر که کور بود رو نمیدونم، شاید همون میشا هیوود باشه ولی واو چه اجرای زببایی داشت
و بیلی برات، برادرش، اون هم یک اجرای به شدت زیبا و قوی رو در صحنه داشت که به نظرم این trio جداً توی این ژانر تحسین کافی نگرفته
سکانس‌های ترسناک واقعاً خوب کار شدن، فیلم یک راز درونش داشت، هرلحظه امکان یک اتفاق در صحنه‌ها بود، ترغیب میشید بدون وقفه به تماشاش بشینید
برای من قطعاً یکی از بهترین فیلم‌های سال و یکی از بهترین فیلم‌هایی که دیدم
به شدت پیشنهاد میشه :)

مدتیه که ورود یک موج جدید از فیلم‌بازهای دهه‌شصتی به سایت به‌وضوح قابل مشاهده‌ست؛ افرادی که معمولاً با اعتمادبه‌نفس بالایی خودشون رو منتقد فیلم می‌دونن، اما در واقع کوچک‌ترین آشنایی‌ای با اصول نقد سینما یا حتی نقد ادبی ندارن.

نکته اینجاست که دیدگاه‌ها و نظرات این دسته از افراد بیشتر از اینکه مبتنی بر تحلیل دقیق یا چارچوب‌های روشن نقد باشه، صرفاً بر اساس احساسات شخصی و خاطرات نوستالژیک شکل گرفته. هیچ اشاره‌ای به عناصر فنی فیلم مثل ساختار روایی، میزانسن، انتخاب‌های کارگردانی یا حتی ژانر نمی‌شه، و تحلیل‌هاشون پر از کلی‌گویی، قضاوت‌های هیجانی و برداشت‌های سطحی‌ایه که بیشتر به دلخوری یا ذوق‌زدگی شخصی شباهت داره تا نقد واقعی.

البته هیچ‌کس نمی‌گه نباید نظر شخصی داد؛ اما وقتی قراره در یک فضای تخصصی راجع به فیلم بحث بشه، انتظار می‌ره که تحلیل‌ها فراتر از «خوشم اومد» یا «به دلم ننشست» باشه. تفاوت بزرگی هست بین کسی که صرفاً فیلم می‌بینه و کسی که واقعاً سینما رو می‌فهمه.

فیلمش آستانه تحمل بالایی رو می‌طلبید. اثر قبلی این کارگردان یعنی talk to me ایده جدید و خفنی داشت و فیلم خوبی بود. اما bring her back یه داستان دارک با اتفاقای منزجر کننده و اعصاب خردکن رو روایت میکنه که تماشای بعضی از صحنه‌هاش واقعا غیر قابل تحمل بود. بازی بازیگرها نسبتا خوب بود. فیلم پایانی آنچنان خوش و صحنه‌های ترسناک قوی‌ای نداره و بیشتر صحنه‌های منزجر کننده و میزان روان‌پریشی یه آدم و کارهایی که ازش بر میاد رو نشون میده.

این فیلم خیلی ترسناکه و خوب

ایده خوبی داشت، برای یک بار دیدن خوبه ولی اون انتظاری که ازش داشتم رو براورده نکرد چون فیلم بسیار مورد انتظاری بود و تبلیغ زیادی براش شد. بطور کل از ترس میخکوب نمیشید اما برای تایم گذروندن خوبه و سرگرم میشید

خب ماجرای فیلم از اونجا شروع می‌شه که یه خواهر و برادر بدبخت، بعد مرگ باباشون، می‌رن خونه یه زن تنها به اسم لورا — که اگه از اول یه کم دقت کنی، از اون نگاه و دکور خونه‌ش می‌فهمی این آدم بیشتر دنبال احضار روحه تا تربیت بچه.

لورا عزیز، یه مادر داغ‌دیده‌ست که دخترش رو از دست داده... ولی به‌جای اینکه بره روان‌درمانگر، تصمیم می‌گیره دختر مرده‌اش رو با جادو و VHS و مراسم‌های عجیب برگردونه! خب لورا جون، عزیزم، اینجا خونه‌ست یا شعبهٔ سوم هاگوارتز با تنظیمات اشتباه؟

برادره زیاد حرف نمی‌زنه، بیشتر نگاه می‌کنه (مثل WiFi که وصله ولی کار نمی‌کنه). خواهره هم نابیناست ولی از همه بیشتر می‌فهمه کی‌به‌کیه.

تا ته فیلم هم تو هی می‌خوای بگی «بیخیالشون لورا جون، این بچه‌ها که جای دختر تو نیستن، بزار برن با تبلتشون بازی کنن»، ولی نه، خانوم تصمیم گرفته به هر قیمتی که شده دخترش رو "برگردونه" — حتی اگه شده با قربونی کردن نصف بچه‌های محله.
.....................................................................................
آره، ارزش دیدن داره، ولی فقط اگر:

دوست داری فیلم‌های ترسناک روان‌شناختی و گوتیک (سبکیه که ترکیبی از ترس، رمز و راز، تاریکی و حس رمانتیک داره)ببینی؛
حوصله صحنه‌های تاریک، سنگین و گاهی خشونت‌آمیز رو داری؛
می‌خوای تجربه‌ای متفاوت از وحشت ببینی که بیشتر تو عمق روان و احساس غم و سوگواری فرو میره؛
از فیلم‌هایی که پایان‌های خوش یا راحت ندارن، خوشت میاد.

اما اگر دنبال:

ترس سطحی و هیجان‌های سریع و شوکه‌کننده‌ای؛
داستان ساده و واضح؛

پایان‌بندی امیدوارانه یا قهرمان‌پروری؛

باشی، Bring Her Back ممکنه برات خسته‌کننده یا ناراحت‌کننده باشه.

خب معلوم شد موفقیت talk to me اتفاقی نبوده
این دوتا داداش کارشونو بلدن
یه فیلم ترسناک درست حسابی که مثل بقیه سعی نمیکه با صحنه های جامپ اسکیر بترسونه در کل چیزی واسه ترسیدن نداره ولی روانتونو میچلونه

فیلم خوبی است ببینید کار قبلی این کارگردان talk to me بود

یکی فداکاری کنه بره رو مین این فیلم رو ببینه