زیبا، اما بی‌جان. مثل مجسمه‌ای از برف که پیش از آنکه لمسش کنی، آب میشه.
برج یخ می‌خواد شاعرانه، استعاری و مرموز باشه، اما گاهی فراموش می‌کنه که سینما پیش از هر چیز، باید زنده باشه.
فیلم از نظر بصری خیره‌کنندست، اما از نظر احساسی و روایی درجا می‌زنه.
فیلم از جایی به بعد دیگر نه رازآلودهست، نه چندلایه؛ فقط گنگ. تماشاگر در میان استعاره‌های یخ‌زده و صحنه‌های طولانی بی‌کلام رها می‌شه، بدون نشانه‌ای برای همراهی.
نتیجه: اثری چشم‌نواز، ولی بی‌جان.
ارزش دیدن دارد اگر با سینمای شاعرانه و کند راحتی؛
اما اگر دنبال قصه‌ای روشن و احساس مستقیم هستی، نه — وقتت رو بهتر می‌شه جای دیگری خرج کنی...

اصلا نبینید