زیبا، اما بی‌جان. مثل مجسمه‌ای از برف که پیش از آنکه لمسش کنی، آب میشه. برج یخ می‌خواد شاعرانه، استعاری و مرموز باشه، اما گاهی فراموش می‌کنه که سینما پیش از هر چیز، باید زنده باشه. فیلم از نظر بصری خیره‌کنندست، اما از نظر احساسی و روایی درجا می‌زنه. فیلم از جایی به بعد دیگر نه رازآلودهست، نه چندلایه؛ فقط گنگ. تماشاگر در میان استعاره‌های یخ‌زده و صحنه‌های طولانی بی‌کلام رها می‌شه، بدون نشانه‌ای برای همراهی. نتیجه: اثری چشم‌نواز، ولی بی‌جان. ارزش دیدن دارد اگر با سینمای شاعرانه و کند راحتی؛ اما اگر دنبال قصه‌ای روشن و احساس مستقیم هستی،… مشاهده بیشتر »