عدالت مصنوعی:جهان سرد و منظمِ عدالت:
فیلم «عدالت مصنوعی» نخستین ساخته‌ی بلند سیمون کاسال دِ میگوئل نیست، اما بی‌تردید جاه‌طلبانه‌ترین اثر او تا امروز است؛ تلاشی برای پیوند دادن مضمون عدالت با پرسش‌های اخلاقی پیرامون هوش مصنوعی — آن‌هم در بستر یک تریلر سیاسی سرد و کنترل‌شده، که یادآور آثار اروپایی دهه‌ی نود و سایه‌ی سینمای مایکل هانکه ی دوست داشتنی هست.
فیلم در اسپانیا و آینده‌ای نزدیک می‌گذرد، جایی که سیستم قضایی کشور در آستانه‌ی تحول بزرگی است: جایگزینی بخشی از قوه‌ی قضا با سامانه‌ای مبتنی بر هوش مصنوعی به نام THENTE 1. در ظاهر، هدف عدالت مطلق است — تصمیماتی بدون سوگیری، بدون احساس، کاملاً منطقی. اما کارمن کوستا (با بازی خیره‌کننده‌ی ورونیکا اچِگی) درمی‌یابد که عدالتِ بدون انسان، دیگر عدالت نیست؛ بلکه نظمی ماشینی است که قدرت را از درون می‌بلعد.
«عدالت مصنوعی» نه فقط درباره‌ی هوش مصنوعی، بلکه درباره‌ی ترس از حذف انسان است — از دستگاه قضا گرفته تا وجدان فردی. سیمون کاسال با زبانی کنترل‌شده، فیلمی ساخته که در ظاهر سرد و در باطن عمیقاً انسانی است. اثری که شاید برای تماشاگران عام کند به نظر برسد، اما برای مخاطبان اندیشه‌ورز سینما، تجربه‌ای درخشان و هشداردهنده است.
(امکان اسپـــــــــــویل):
ریتم روایت در نیمه‌ی دوم افت می‌کنه و برخی خطوط فرعی (به‌ویژه داستان محقق ناپدیدشده) در سایه‌ی بار تماتیک فیلم گم می‌شه. با این همه، پایان هوشمندانه و آرامِ فیلم، حس تماشای اثری کامل و فکرشده را بازمی‌گرداند.