بجز ده دیقه اول بعدش هیچی برای ارائه نداره
اصلا هم شبیه اسکویید گیم و هانگر نیست.

اسپویل :
ترکیبی از هانگر گیمز و اسکوئید گیم .
چون از اول تا آخر فیلم همش راه میرن و حرف میزنن یه جاهایی حوصله سربر و خسته کننده میشه ولی فیلم بدی نیست.
۶ از ۱۰

آخرش مسخره بود . یک انتقام مسخره از طرف یکی دیگه

فیلم خوبی بود. به نظرم پتانسیل این رو داره که همین مسابقات رو در دنیای واقعی شاهدش باشیم؛ مثل کاری که با ایده مسابقه Squid Game (بازی مرکب) انجام دادن و در دنیای واقعی، ایدهٔ مسابقه اسکوئید گیم رو پیاده‌سازی کردن با جایزه نهایی و ... در آینده هم بعید نیست همین مسابقه Long Walk رو در دنیای واقعی شاهدش باشیم. یه جورایی میشه ماراتن راهپیمایی. دور از ذهن نیست چون حتی همین الان مسابقاتی رو در دنیای واقعی داریم تحت عنوان Marathon Des Sables یا همون MDS که در فیلم Arthur the King اون رو نمایش دادند و دیدیم. این مسابقه هم همون قدر طاقت فرسا و سخته.

برای اینکه براتون ملموس‌تر بشه اینا چه مسافتی رو طی کردند مثال می‌زنم؛ تقریباً میشه از فاصله شهر یزد تا قم که باید یکسره شبانه روزی بدون استراحت بی وقفه پیاده روی کنی!

در حد یه فیلم با نمره۶ خوبه این نمره نظر شخصی

فیلمی قابل تامل براساس رمانی از استفان کینگ.

پیامش جالب بود ولی نقص هایی داشت. فیلم درخشانی نبود، اما در کل خوب بود.

ایده‌ی فیلم خوب بود.
.
من جستجو کردم دیدم واقعا قبلا یک نفر چنین رکوردی زده یعنی پیاده روی طولانی مدت اون هم بدون توقف.

باش تا فردا برسه

شاهکار بازم یه فیلم خوب دیگه از فرانسیس لارسن حرف برای گفتن داره رسما خودم ما هستیم اگر قرار باشه حرف بزنم میدونم نظرم پاک میشه ولی چی میشه گفت ما هم چندین سال داریم این مسیر میریم که شاید روزی هم چیز تغییر کنه بتونم کمی زندگی کنیم حرف برای گفتن زیاد ولی دیگه از حوصله من خارج

اگر کمی تامل کنیم به زمان قدیم، که این هجم از پیاده روی توسط پادشاهانی مثل نادرشاه که لشکر چندهزار نفری رو تا هند که چندهزار کیلومتر فاصله داشته از پایتختش، چندان غیر ممکنه نبوده، تهیه ی غذا و آب اشامیدنی آن همه سرباز جنگجو که رفت و برگشت آن دوسال طول میکشیده، عجیب بوده

ببینیم چطوره

«راه رفتن تا مرگ» اثری است جسورانه که از دل ژانر بقا و دیستوپیا(یعنی دنیایی به ظاهر منظم، ولی در واقع فاسد، سرکوبگر و بی‌رحم)ا بیرون آمده و مخاطب را با سوالات اخلاقی، روان‌شناختی و اجتماعی روبه‌رو می‌کند:
چقدر آماده‌ای برای بقای خودت؟
چه ارزشی دارد وقتی «بقا» بدون انتخاب واقعی باشد؟
سیستم‌های رسانه‌ای و دولتی چگونه خشونت را طبیعی می‌کنند؟
فیلم در اجرا بسیار موفق هست؛ اما اگر دنبال سرگرمی سریع یا پایان خوش هستید، شاید انتظارات‌تان را برآورده نکند. اما اگر از فیلم‌هایی لذت می‌برید که شما را به فکر وادارد، که تنش را تا انتها نگه دارند و حسِ پایانِ باز بدهند، این فیلم مثال خوبی هستش.
فیلم درباره‌ی آینده‌ای نیست که همه چیز خراب شده — بلکه درباره‌ی جامعه‌ای است که خودش را کامل می‌داند، ولی از درون پوسیده است.

عالی بود

حرفهایی تلخ اما واقعی برای گفتن داشت و فیلمی بسیار دارک بود. ما همگی در حال طی کردن مسیر در این راهپیمایی طولانی هستیم و به هر قیمتی داریم تلاش میکنیم زنده بمونیم و به اهدافمون برسیم. بیشتر درموردش صحبت نمیکنم چون امکان داره اسپویل کنه. من که خوشم اومد از این فیلم و توصیه میکنم به چشم تفریح نگاهش نکنین.

مزخرف وقتتون هدر نکنید