از 10 2 میدم بهش. یه فیلم دانشجویی بد. کلیشه ای و بازیگری و تصویربرداری افتضاح. چون وقتی دست میذاریم رو ژانر وحشت ! یا باید با داستانی مثل کوایدان از کوبایشی طرف بشیم یا دیگه خیلی لطف کنن بهمون با wailing طرف بشیم. یا مطالبی که حول محور داستان های محلی و قتل هایی براساس زندگی واقعی بطور مثال زندگی edgin skin و ... ما هیچ ربطی به خرافه های مسیحیت نداریم ! خودمون اونقدر زیاد داریم که بحث مفصلی روش میخواد ! اما ژاپن و مکزیک و در نهایت کره ! تعیین کننده های اصلی ژانر وحشت به معنای واقعی کلمه هستن و هالیوود صرفا کپی کاره.
paprika و perfect blue به طور اخص مو به تن آدم سیخ میکنه (انیمه سینمایی). بابت چیزی که توی پرانتز نوشتم باید اضافه کنم که واژه ی درست به قول استاد دانشگاهمون که ورک شاپ داشتیم باهاشون (استاد تقوایی) کلی به بار علمی ماها اضافه کردن .

ببخشید اگه زیاده گویی کردم اما لازم دیدم که بنویسم.

ممنون که خوندین .