قشنگ بود. بیشتر معمایی و علمی تخیلی بود تا ترسناک.

باز هم یه فیلم ترسناک روانشناسانه زیبا از مایک فلنگن. این فیلم بیشتر درباره بقاست و رگه هایی از ترس در خودش داره. ترس هایی در عمق وجود انسان، و تاکید میکنه که تروماهای کودکی چه نقش مخربی در زندگی انسان داره و حتی تا آخر عمر آدم رو درگیر میکنه. و در آخر باید بگم چقدر این Carla Gugino زیبا و خیره کنندس.

فیلم قشنگی بود. من بخاطر مایک فلنگن تصمیم گرفتم ببینم و خیلی شک داشتم ولی خوشم اومد. فیلم به طور کنایی نشون میده که غم و اندوه و سوگ اگه کامل طی نشه چقدر میتونه زندگی رو سخت و ترسناک کنه. به نظرم فقط مایک فلنگن میتونست فیلم رو طی یه روند تدریجی از ترس برسونه به پیچیدگی های روان انسان. فیلم ترس و جامپ اسکر زیادی نداره ولی مفهوم پخته ای داره. تو یکی از سکانس های آخر فیلم، پرستاری که کُدی رو بلند میکنه که مادرش رو ببینه خود کارگردانه.