عجب دوبله ای اون موسیقی اخر تیتراژ محشر بود

دوست داشتنی های به یادماندی

متوسط بود

نفهمیدم چیشد یکیشون ایرانی بود یکیشون المانی بود یه سنگ بود روح بود اگه کسی چیز بیشتری فهمید بگه

باورم نمیشه واقعا صرف وقت تلف کردن گذشت تماشاش

بر اساس داستان واقعی بود

اژ لحاظ ارتیستیک بودن تصاویر و کلا از جنبه هنرهای تصویری کاملا معمولی بود ولی به همون اندازه دیالوگ ها بینظیر و حیرت اور بودند،از اون فیلم هایی که تو ذهن میمونه