نظر من: توی این مدت فیلم‌های زیادی دیدم، ولی راستش رو بخواین، هیچ‌کدومشون اون‌قدر ناامیدم نکرد که بخوام بشینم و راجع‌به‌شون بنویسم، تا اینکه این فیلم رو دیدم! ​من In the Grey رو فقط به عشقِ «هنری کویل» و «جیک جیلنهال» دانلود کردم. یعنی با خودم گفتم با این دو تا بازیگرِ کاردرست، حتماً قراره یه فیلمِ خفن ببینم، ولی واقعاً توی ذوقم خورد. ​مشکلِ اصلیِ من اینجاست که سازنده‌های فیلم انگار مخاطب رو خیلی دست‌کم گرفتن. داستان طوری پیش می‌ره که انگار دشمن‌ها از قبل تعیین شده‌ن که شکست بخورن! نقشه‌ها اون‌قدر راحت و بدون دردسر پیش می‌ره که اصلاً هیچ استرسی به آدم وارد نمی‌شه. ​من عاشقِ فیلم‌هایی‌ام که نشه حدس‌شون زد؛ یعنی دلم می‌خواد هر لحظه‌ش غافلگیر بشم. اما In the Grey دقیقاً برعکسِ اینه؛ همه‌چیزش قابل‌پیش‌بینی‌ئه و اصلاً شخصیت‌ها رو توی چالشِ واقعی نمی‌ندازه. ایزا گونزالس هم کلاً به دلم ننشست؛ نه شخصیت‌پردازیِ درستی داشت، نه اون‌قدر جذاب بود که بخوام داستانش رو دنبال کنم. در کل، به نظرِ من این فیلم فقط یه ویترینِ شیکه؛ لباس‌های گرون‌قیمت، بازیگرهای معروف و لوکیشن‌های دهن‌پرکن. اما وقتی می‌ری سراغِ داستان، می‌بینی خبری از هیجانِ واقعی نیست. اگه شما هم مثلِ من دنبالِ فیلمی هستید که ذهنتون رو درگیر کنه و غافلگیرتون کنه، این یکی احتمالاً ناامیدتون می‌کنه.

جالب بود

شنیده بودم بهترین انیمه تو ژانر خودشه ولی بجز گرافیک خوبش چیزی برای ارائه نداره داستان

از بهترین انیمه هایی که دیدم مخصوصا روند داستان و گرافیک عالیش حتما توصیه میکنم ببینید

چرا انقدر طول میکشه زیرنویس پارت دوم از فصل چهارم Bridgerton قرار بدن؟

پیام سریال اجتماعی جالبی داشت و نشون می‌داد وقتی مردم چیزی رو نمی‌فهمن، سریع قضاوت می‌کنن و یکی رو طرد می‌کنن. اما روند داستان کند و کش‌دار بود، شخصیت دختر اصلی خیلی منفعل بود و پسر داستان بعضی وقتا حس استاکر بودن می‌داد. طراحی بعضی سکانس‌ها و دیالوگ‌ها هم مصنوعی و غیرطبیعی به نظر می‌رسید. در کل با اینکه ایده قشنگی داشت، نتیجه نهایی چندان جذاب درنیومد و ارزش دیدن نداره.

سریال «پروانه» واقعاً یه تجربه‌ی جذابه و یه نمونه خیلی خوب از همکاری بین کره و آمریکاست. ترکیب سبک‌های متفاوت سینمایی از دو کشور باعث شده هم حس و حال آثار هالیوودی رو داشته باشه، هم اون لطافت و جزئیات احساسی که سینمای کره‌ای همیشه توش قوی بوده. داستان سریال پر از پیچش‌های جاسوسی و تنش‌های خانوادگیه؛ مخصوصاً رابطه پدر و دختری که هر دو دارن با گذشته و مسئولیت‌هاشون دست و پنجه نرم می‌کنن، حسابی جذابه و آدمو درگیر خودش می‌کنه. کیم جی‌هون هم مثل همیشه فوق‌العاده‌ست! راستش من همیشه عاشق ویلن‌هاش بودم و تو این سریال هم دوباره نشون داد که چرا؛ اون آرامش و کاریزمای خاصش باعث می‌شه هر صحنه‌ای که توشه حس و حال خودش رو داشته باشه. بازی‌ش پر از ریزه‌کاریه و حتی وقتی سکوت می‌کنه، بیشتر از هر دیالوگی حرف می‌زنه. از نظر جلوه‌های بصری و ریتم داستان هم سریال خیلی تمیز و حرفه‌ای ساخته شده. صحنه‌های اکشن پرانرژی و دقیقن به اندازه‌ای هستن که هیجان رو نگه دارن بدون اینکه خسته‌کننده بشه. در کنار این‌ها، طراحی صحنه و فیلم‌برداری هم کمک می‌کنه تا حس تعلیق و اضطراب مأموریت‌ها خیلی واقعی به نظر برسه. اما چیزی که واقعاً همه رو سورپرایز می‌کنه، پایان فصل اوله. سریال به شکلی تموم می‌شه که هم شوکه‌کننده‌ست و هم آدمو کاملاً منتظر فصل بعد می‌ذاره. تموم شدنش حس می‌کنه که همه داستان تازه داره شروع می‌شه و خیلی دوست داری بدونی قراره چی بشه. در کل، «پروانه» یه سریالیه که هم سرگرم‌کنه، هم هیجان‌انگیزه و هم حس و حال احساسی عمیقی داره؛ مخصوصاً برای کسایی که مثل من، کیم جی‌هون رو ویلن مورد علاقه‌شون می‌دونن، تماشای این سریال واقعاً لذت‌بخشه.

دو قسمت رو دیدم و راستش یه ضدحال اساسی خوردم با اون‌همه بازیگر خفن و تبلیغات سنگین، انتظار یه فانتزی درست‌درمون داشتم، ولی خب... کاش به‌جای این‌همه خرج برای ستاره‌ها، یه ذره بیشتر روی CGI و کارگردانی اکشن هزینه می‌کردن. ایده‌اش قشنگه، ولی اجراش افتضاحه! راستی جالبه بدونین ادیت‌های تیک‌تاک از خود فیلم قشنگ‌تر دراومده فعلاً که انگیزه‌ای برای ادامه‌دادن ندارم

اصلا چرا همچین چیزی رو دوبله میکنن؟

فیلم یه داستان معمایی قشنگه درباره‌ی یه کارشناس آثار هنری که با یه زن مرموز آشنا میشه و کم‌کم همه‌چیز براش عجیب میشه. بازی جفری راش عالیه، فضا رازآلود و جذابه، ولی ریتمش یکم کند پیش میره. آخرش هم غافلگیرکننده و تلخه، طوری که تا مدت‌ها تو ذهن می‌مونه.