سریال قشنگی بود بشرطی که فصل دویی داشته باشه

سریال خیلی خسته کننده‌ایه. به عنوان مثال تو سکانسهای اکشن و در گیری های تن به تنش اصلا به شعور مخاطب احترام نذاشتن
چون نتونستن صحنه‌های مبارزه رو جذاب بسازن، مجبور شدن کلی کات بدن و کلی مشکل دیگه

سریال «پروانه» واقعاً یه تجربه‌ی جذابه و یه نمونه خیلی خوب از همکاری بین کره و آمریکاست. ترکیب سبک‌های متفاوت سینمایی از دو کشور باعث شده هم حس و حال آثار هالیوودی رو داشته باشه، هم اون لطافت و جزئیات احساسی که سینمای کره‌ای همیشه توش قوی بوده. داستان سریال پر از پیچش‌های جاسوسی و تنش‌های خانوادگیه؛ مخصوصاً رابطه پدر و دختری که هر دو دارن با گذشته و مسئولیت‌هاشون دست و پنجه نرم می‌کنن، حسابی جذابه و آدمو درگیر خودش می‌کنه.

کیم جی‌هون هم مثل همیشه فوق‌العاده‌ست! راستش من همیشه عاشق ویلن‌هاش بودم و تو این سریال هم دوباره نشون داد که چرا؛ اون آرامش و کاریزمای خاصش باعث می‌شه هر صحنه‌ای که توشه حس و حال خودش رو داشته باشه. بازی‌ش پر از ریزه‌کاریه و حتی وقتی سکوت می‌کنه، بیشتر از هر دیالوگی حرف می‌زنه.

از نظر جلوه‌های بصری و ریتم داستان هم سریال خیلی تمیز و حرفه‌ای ساخته شده. صحنه‌های اکشن پرانرژی و دقیقن به اندازه‌ای هستن که هیجان رو نگه دارن بدون اینکه خسته‌کننده بشه. در کنار این‌ها، طراحی صحنه و فیلم‌برداری هم کمک می‌کنه تا حس تعلیق و اضطراب مأموریت‌ها خیلی واقعی به نظر برسه.

اما چیزی که واقعاً همه رو سورپرایز می‌کنه، پایان فصل اوله. سریال به شکلی تموم می‌شه که هم شوکه‌کننده‌ست و هم آدمو کاملاً منتظر فصل بعد می‌ذاره. تموم شدنش حس می‌کنه که همه داستان تازه داره شروع می‌شه و خیلی دوست داری بدونی قراره چی بشه.

در کل، «پروانه» یه سریالیه که هم سرگرم‌کنه، هم هیجان‌انگیزه و هم حس و حال احساسی عمیقی داره؛ مخصوصاً برای کسایی که مثل من، کیم جی‌هون رو ویلن مورد علاقه‌شون می‌دونن، تماشای این سریال واقعاً لذت‌بخشه.

بدک نبود کاش از این مدل سریال های انگلیسی یا امریکایی دوبله شه تا که کره ای

ربکاااااااااااااااااااااااااااااااا

عالی بود

به به قسمت اول که کلا هیجان بود

عالیه

اگه طرفدار سریالهای اکشن و هیجانی هستین سریال قابل قبول و لذتبخشیه . ولی اینکه فکر کنید خیلی سریال خفنیه نه . برای من که عاشق اکشنم حس میکنم بعد مدتها یه سریال قابل دیدن اومده که خسته کننده نیست