اگر دلتون برای بیگ بنگ تنگ شده، تماشا کنید، همانطور که دوستان اشاره کردند فضای کمی متفاوت داره و به برخی فکت ها و مسائل اجتماعی در اون فضای هرج مرج بیگ بنگی با رویکرد دیگری نگاه میکنه، در ضمن به نظرم یک اسپین اف کاملا وابسته به سریال اصلیه و برای کسی که بیگ بنگ رو ندیده احمالا جذابیتی نداره

اگر قرار باشه سرگرم بشید، فکر کنم این فیلم میتونه سرگرمتون کنه، اما اگر مقداری بخواهید به دنبال منطق و فلسفه ای در فیلم باشید احتمالا ناامید می شوید، ضعف در فیلمنامه ، پایان بندی نامناسب ( هرچند راه را برای ادامه قسمت یا قسمتهای بعدی باز میذاره)، بازیها در برخی صحنه ها بسیار تصنعی و ... . همانطور که دوستان اشاره کردند فیلم ایده خودش را از اتفاقات و خطرهای چند ساله اخیر میگیرد و با ژانر بیگانگان و روانشناسی آمیخته می کند و در ایده پردازی به گمانم نسبتا موفق بود اما پرداخت نچندان دلچسبی داشت، حقیقتا برای من فیلم تا اواسط آن نسبتا خوب بود اما به یکباره تا انتها برایم عجیب و پر از ابهام بود، به هرروی اگر فیلم را جهت سرگرمی میبینید احتمالا خیلی مایوس کننده نباشد و میتوانید نمره ای نزدیک 6 به آن بدهید.

وقتی سریالی مثل تدلاسو را میبینی، فارغ از اینکه چقدر به دنیای فوتبال و ورزش علاقه مندید، سریال شما را به خوبی میتونه جذب کنه، این سریال هم تقریبا راه مشابهی را میره، بازیگرانی که نه هیکل زیبایی دارند و نه صورت زیبایی، اما بازی زیبایی دارند، آنها نرمال هستند مثل مردم عادی و این شاید نقطه قوت این سریال باشه، چون میتونی باهاش ارتباط بگیری، داستان هم سیر خوبی داره و میتونه شمارا درگیر کنه، هرچند اغلب پیش بینی پذیره اما منطق این ژانر همینه، چون شما باید از روایت لذت ببرید، گاهی نگران و اغلب خندان شوید، به نظر من امتیازش همان 8 است و ارزش تماشا داره، دو سه قسمت دانلود کنید، اگر ارتباط گرفتید با اطمینان در ادامه بیشتر غرق می شوید، پیشنهاد من برای دیدن این سریال حال خوب کن باز زبان اصلی است اما دوبله خوبی هم داره و اگر حوصله زیرنویس خوندن ندارید، دوبله هم میشه دید و لذت برد.

سندروم قربانی دوم یک اصطلاح روانشناسی _ پزشکی است که شامل افرادی از کادر درمان میشه که در فرایند تشخیص و یا درمان دچار خطا جدی میشن و سلامت بیمار را با خطر جدی و یا مرگ مواجهه میکنه، خود فیلم ضرب آهنگ خوب و قدرتمندی داره، بازیها هم خوب بود، فیلم مدت زمان مناسبی داره و در بحث دراماتیزه کردن عجله ای نداره، در یک فیلم بالاتر از متوسط برای تماشا است.راستش من با دوبله نتونستم کنار بیام و فیلم را با زیرنویس انگلیسی دیدم، سطح زبان خیلی بالایی هم نمیخواد، اما دوبله فیلم هم قابل تحمله فقط به نظرم تا 20 دقیقه اولی که دیدم خوب احساسات را انتقال نمیداد، به هرروی اگر به درامهای بیمارستانی علاقه دارید، بد نیست یک فیلم خارج از هالیوود ببینید، شایسته امتیاز تقریبا 7 هم هست.

از زمان هالپرین و پدر فیلمهای زامبی جدید جرج رومرو سالهای زیادی گذشته و فیلمها وسریالهای بی شماری در این ژانر ساخته شده، نکته مهم اینه که تماشاگر اشباع شده و تقریبا نوآوری خاصی دیده نمیشه و گویی فقط تن پوش یک فیلم تغییر میکنه، قطعا این فیلم هم از این قاعده مستثنی نیست، یک مشکل شخصی هم من با زامبی های کره ای دارم، نوع میمیک و حرکات بدن زامبی های کره ای بیشتر برای من خنده اور است تا حس تعلیق.

شاید به پای Once و Sing Street و حتی Begin Again نرسه ولی باز امضای جان کارنی را داره، کسی که دنیای موسیقی را خوب میشناسه و میدونه داستان را چه جوری جلو ببره، من نسخه دوبله را ندیدم و نمیدونم دوبله چقدر میتونه احساس یک درام موزیکال را تحت تاثیر قرار بده، پیشنهادم همان زبان اصلیه.

اگر درام های سیاسی را دوست دارید حتما تماشا کنید، فیلم با ارزشی بود، موسیقی تیتراژ را هم از دست ندید.

شاید کارگردان نتوانست اون جذابیت فیلم تایتان را تکرار کنه اما به نظرم فیلم نسبتا خوبی بود و البته بیرحم!

به گمانم قطعا ارزش دیدن داره مخصوصا علاقه مندان به جامعه شناسی و روانشناسی، نگاه منحصری به فلسفه تربیت و جامعه پذیری داره

به نظزم فیلم نسبتا خوبی بود، در کل یک درام بی ادعا در مورد درمان! جقدر حاضریم برای درمان از پذیرفتن مشکل تا صبوری و بازاندیشی هزینه کنیم؟ فیلم روایت ساده ای داره که تعمدا سعی کرده با شوخی های کوچک از غم زدگی فضای درمان به شکلی خارج بشه، اگر درام دوست دارید و روند کند فیلم و داستانهای ساده اذیتتون نمیکنه، فیلم بدی نیست