دوباره تئوری سازان توتئه ی عزیز....

ممنونم

کاش صدای ژاپنیش بود دوبله انگلیسیش خیلی رباتیک و چرته.

اگر به فاصله سنیشون دقت کنی، رابطه عاشقانه بین یک مرد سی و خورده ای ساله و یک دختر پونزده ساله ست. واسه همین نگاه نمی کنم. اما نکته ی جالبی که راجبش فهمیدم اینه که سازنده اش هیچوقت کامل نکرد این اثر رو... چون.... دار فانی رو، درست چند روز بعد از انتشار آخرین اپیزود/فصل وداع گفت.

این سریال خیلی تینیجری و باحال بود، شاید با استاندارد های الان دیگه باحال نباشه. اما یکم تو فصل های آخر داستان خراب میشه و کلا نویسنده نمی دونه چطوری سر و ته داستان رو هم بیاره.

این سریال خوب یا بد یادم نیست فقط یادمه به شدت روی من نوجوون جوگیر تاثیرگذاشته بود. مخصوصا اینکه بازیگراش خیلی جذاب بودن و روابط بینشون برام یه نوع هیجان، تازگی و جذابیتی داشت. به هر حال اون دوران اوج فعالیت و تغییرات هورمونی بود دیگه.

خلاصه اینکه اول که دیدم اصلا دوستش نداشتم چون مخالف علایق و انتظارم پیش رفته بود اما هر چی بیشتر بهش فکر کردم و یه قسمت هاییش رو ریواچ کردم تا فهمیدم چرا اسکار برد. لیاقتشو داشتن.

بنظرم تا اهل فیلم، هنر و تفکر عمیق نباشی نمی تونی از این فیلم لذت ببری. من بر حسب توضیح و پوستر فیلم که اتفاقا عمدی به این صورت گول زننده درست شدند، فیلم رو دانلود کردم، تو طول تماشا حرص خوردم، شاد شدم، چندشم شد و گریه کردم (مطمئن نیستم ولی خب) در کل تحت تاثیر قرار گرفتم بی اینکه بدونم. بعدش کلی عصبانی بود که یعنی چی چرا اینطوری تموم شد، و نشستم هی به سکانس های آخر فکر کردم. هی به موضوع و به شخصیت ها. به لایه های پنهانی و کمتر شناخته شده ای از شخصیت ها که کارگردان غیر مستقیم و توبطن داستان نمایش می داد بی آنکه تو دیالوگ بیاره. میکی مدیسون خییییلیییی خوب بازی کرد در حدی که از وسطای داستان من همش داشتم فکر می کردم این واقعا بازیگره؟ یه ف*احشه نرفتن بیارن؟؟؟ مخصوصا اگر با فرهنگ آمریکا و انواع لحجه هاشون و رفتاراشون آشنا باشید، بیشتر از پیش تحت تاثیر بازی فوق العاده این زن قرار می گیرید. کلا تبدیل به یه آدم دیگه میشه تو صحنه. بازیگر یعنی همین. از صحنه های چیزش حس چندشی و نا راحت بودن گرفتید؟؟ خب هدفش همینه. فکر می کنید اون صحنه ها واسه چی اونجان. شما حس می کنید تجربه یه ف*حشه رو. زنی که پشت اون ظاهر لوند، بی بار و بندی و زبون تندش، مثل همه یه روح آسیب دیده و شکننده ست. مثل همه امید و آرزو هایی داره که ته دلش قبرشون کرده. ظهور پسر پولدار باعث میشه اون جعبه امید باز بشه و اونو وادار کنه برای حفظ این قلعه زیبای شنی به هر چیز که می تونه چنگ بزنه. این فیلم از واقع گرایی زیبایی بهره می بره که به شدت دردناک. بخشی از جامعه رو نشون میده که طرد شده و منفورن.

فکر نمی کنم صادقانه باشه احتمالا بهشون سناریو دادن. خصوصا با این همه دوربینی که تو صورتشونه.

سرگرم کننده بود. جاسپر و سونگی خیلی دوست داشتنین.