«اگه عدالت وجود داشت، زندان پر از سیاستمدار می‌شد نه افراد فقیر.» -- مارک تواین --

درکل ایدۀ خوبی داشت با پتانسیل بالا؛ سریالی که میتونست با یه کارگردان حرفه‌ای، خیلی بهتر از این اجرا بشه و کیفیت بالاتری از لحاظ دیالوگی و موسیقی متن ارائه بده. ضمناً به نظرم هر فصل رو باید ۶ قسمته میکردن. حالا اگه سریال باز حرفه‌ای هستی و شاهکارهای اصلی رو دیدی، این سریال برات متوسط هست. ولی اگه خواستی ببینی، نیازمنده اندکی صبر و حوصله به خرج بدید (حوصله فقط برای فصل اولش؛ فصل دوم و سوم بهتر میشه).

نقد سریال از دیدگاه شخصی خودم {دهه هشتادی} فصل ۱: قسمت اول با ایدۀ جالبی شروع میشه ولی از قسمت دوم کیفیت سریال یه ذره افت پیدا می‌کنه، ریتم کندی میگیره و مشخصه کشش دادن که لازم نبود. همینطور تا قسمت ۸ انگار هنوز مقدمه داستانه. ۶ قسمت براش کافی بود. روی دور تند تماشا کنید. فصل ۲: نسبت به فصل قبل بهتر پیش می‌ره و پیشرفت محسوسی به وجود میاد. شروع خوبی داره با پایان‌بندی خیلی خوب. به معمای اصلی سریال پاسخ داده میشه. گرچه باگ‌های ریزی هم داشت (مثلاً نظریه مرغ یا تخم‌مرغ؛ کدوم اول به وجود اومده). فصل ۳: داستان ادامه فصل قبله. جنبه علمی بیشتری داره و در کل اوکی بود (البته یه ذره سوتی‌های ریزی هم داشت). وارد موضوع درهم‌تنیدگی کوانتومی میشه و همین باعث جالب تر شدن قضیه میشه. پایان بندی سریال هم خوب و رضایت بخش بود‌. راضیم ازش.

توصیه می‌کنم اگه به اینگونه موضوعات علاقه دارید حتما سریال زیر رو تماشا کنید. Project Blue Book

فصل بعدی (season 3) فصل آخره. پایین‌تر گفتم چه تاریخی منتشر میشه.

انصافاً خیلی قشنگ بود. حتی منی که خواهر ندارم، بعضی جاهاش بغضم گرفت! اسم آهنگ اصلی فیلم رو اینجا می‌نویسم گوش بدید. Robyn - Dancing On My Own

تماشا کردم ولی فیلمی نبود که بخوام به رفیقم پیشنهاد بدم.

فیلم خوب یعنی همین؛ داستان خوب. فضاسازی خوب. خیلی اتمسفر اون زمان آمریکا (حوالی دهه ۹۰ میلادی) فضای قشنگ و نابی بود.

فیلم خوبیه. مدرن و امروزی. لذت بردم. لایک. مخصوصاً برای علاقمندان به پیانو حتماً ببینند.

سه درس مهمی که از این فیلم گرفتم: ۱- هیچوقت نوبت دندانپزشکی را به تعویق ننداز. ۲- تا حد امکان با هواپیما سفر نکن مخصوصاً اگر بدشانسی. ۳- هیچ دختری قرار نیست پای تو صبر کنه، به امید دختر نباش.