در جایی میان گرمای خشک و خاکستری رودزیا – سرزمینی که قرار است به زیمبابوه بدل شود – خانواده‌ای سفیدپوست، همچون بازماندگان نسلی فراموش‌شده، در مزرعه‌ای دورافتاده زندگی می‌کنند. محور روایت، دختربچه‌ای به نام بابو است؛ کودک هشت‌ساله‌ای که جهان را از پشت چشمان ناآگاه اما دقیق خود می‌بیند.
فیلم، اقتباسی از خاطرات الکساندرا فولر است و با نگاهی شخصی، گذار تاریخی یک کشور و فروپاشی تدریجی یک خانواده را در هم می‌آمیزد. پدر، گرفتار غرور و نظام کهنه‌ای است که رو به زوال می‌رود؛ مادر، با بطری‌های مشروب پناهی موقت می‌سازد؛ و بابو، میان این دو قطب متناقض، شاهد ناپدید شدن آرامِ کودکی‌اش در سایه‌ی خشونت، ترس و تبعیض است.
کارگردان، امبث دیویدتز، بدون افتادن در دام ملودرام، از زاویه‌ای کم‌وبیش شاعرانه به داستان می‌نگرد: روایت تاریخ از زبان یک کودک. دوربین، کمتر به فاجعه خیره می‌شود و بیشتر به نگاه حیرت‌زده‌ی بابو – که نمی‌فهمد چرا جهان بزرگ‌ترها این‌قدر بی‌رحم است.
در نتیجه، Don’t Let’s Go to the Dogs Tonight نه فقط حکایت سقوط یک خانواده است، بلکه مرثیه‌ای برای پایانی ناگزیر؛ پایانِ استعمار، پایانِ اطمینان، و شاید پایانِ معصومیت.