ترکیبی از Kill Bill x James Bond مناطق مرحوم

انعکاس در الماسی مرده:
در فیلم تازه‌ی هلن کاته و برونو فورزانی، زمان دیگر خطی نیست؛ مثل نوری‌ست که بر سطح الماسی ترک‌خورده می‌لغزد. «انعکاس در الماسی مرده» بیش از آن‌که داستانی روایت کند، تجربه‌ای بصری از حافظه، میل و انحطاط است — فیلمی که در آن گذشته و حال، رویا و واقعیت، جاسوسی و اشتیاق در هم می‌پیچند.
جان دی.، مأمور سالخورده‌ای که در هتل ساحلی فراموش‌شده‌ای روزگار می‌گذراند، ناگهان با سایه‌ی زنی روبه‌رو می‌شود که شاید تنها بازتابی از خودِ ازدست‌رفته‌اش باشد. با ناپدیدشدن او، جهان پیرامونش به کابوسی از فلاش‌بک‌ها، رنگ‌های نئونی و مونتاژهای پرهیجان بدل می‌شود. اینجا مرز میان سینما و خیال، محو است.
کاته و فورزانی همانند آثار پیشین‌شان (Amer و The Strange Colour of Your Body’s Tears) از ژانر به‌مثابه زبان استفاده می‌کنند، نه فرمول! فیلم ارجاعی‌ست آشکار به سینمای جاسوسی دهه‌ی شصت، اما پوسته‌ی پاپ و کیچ آن، در درون خود اندوه و پوچی را پنهان کرده است؛ گویی جیمز باندی فراموش‌شده در پیِ چهره‌ی جوانی خویش می‌گردد.
فیلم با رنگ‌های سیر، نورهای چشم‌زننده، و تدوینی موزون ساخته شده تا تماشاگر را درون یک هذیان بصری پرتاب کند. صدا، نفس، خش‌خش پارچه، و تیک‌تاک ساعت به‌اندازه‌ی دیالوگ‌ها اهمیت دارند. این‌جا حافظه، یک افکت صوتی است.
اما درخشش فیلم همان‌قدر که خیره‌کننده است، گاه خسته‌کننده هم می‌شود. میانِ شکوه تصویری و فقدان روایت، تماشاگر سرگردان می‌ماند؛ درست مانند خودِ قهرمان. شاید همین سرگردانی هدف فیلم باشد: بازتابِ بی‌انتها در الماسی که دیگر زنده نیست.
فیلم به‌عنوان ادای احترامی به ژانر «جاسوسی اروپایی» دههٔ ۶۰ معرفی شده است.
کارگردانی: ۸/۱۰
فیلمنامه: ۶/۱۰
بازی‌ها: ۷/۱۰
جلوه‌های بصری و صدا: ۹/۱۰
ارزش تماشا: برای دوست‌داران سینمای آوانگارد(آوانگارد یعنی فیلم‌هایی که قواعد روایت، فرم و بیانِ معمول را می‌شکنند تا راهی تازه برای تجربه‌ی دیدن پیدا کنند)،بله. برای مخاطبان عام، شاید نه.