فیلم قشنگی بود. من بخاطر مایک فلنگن تصمیم گرفتم ببینم و خیلی شک داشتم ولی خوشم اومد. فیلم به طور کنایی نشون میده که غم و اندوه و سوگ اگه کامل طی نشه چقدر میتونه زندگی رو سخت و ترسناک کنه. به نظرم فقط مایک فلنگن میتونست فیلم رو طی یه روند تدریجی از ترس برسونه به پیچیدگی های روان انسان. فیلم ترس و جامپ اسکر زیادی نداره ولی مفهوم پخته ای داره. تو یکی از سکانس های آخر فیلم، پرستاری که کُدی رو بلند میکنه که مادرش رو ببینه خود کارگردانه.