عجیبه یاد فیلم corner office افتادم. از اون سبک کمدیهای سیاه که قرار نیست باھاش بخندی بلکه بیشتر به فکر فرومیری وحتی ممکنه حالتو بد کنه
من باھاش ھمزادپنداری کردم و خوشم اومد

عجب فیلمه داغونی!!این همه امتیاز برا چیه واقعا!!

مزخرف ه

فیلم با طنز عجیب و غریب و بازی‌های قوی رابینسون و راد، به‌ویژه در به تصویر کشیدن تنهایی مردانه، می‌درخشد، اما گاهی به دلیل ریتم کند و تکراری بودن برخی شوخی‌ها، از جذابیتش کاسته می‌شود.

کریگ، یه مرد میانسال با اعتماد‌به‌نفس در حد مودم دایال‌آپ، یه روز می‌بینه یه همسایه خوش‌تیپ و کاریزماتیک به اسم آستین (که انگار از تبلیغ خمیر دندون دراومده) اومده کنار دستش زندگی کنه.
کریگ فکر می‌کنه بالاخره وقتشه یه «رفیق پایه» پیدا کنه... ولی خب، زندگی فیلم هالیوودی نیست! هر بار که می‌خواد با آستین دوست شه، یا چیزی خراب می‌کنه، یا خودشو ضایع‌تر از سریالای ترکی نشون می‌ده.
آستینم اول مودبانه لبخند می‌زنه، بعد یواش‌یواش شک می‌کنه که کریگ مأمور مخفیه یا فقط خیلی بیکاره. وقتی کریگ تصمیم می‌گیره با پیتزا، کادو، و حتی اجرای آهنگ برا آستین، «رفاقت» رو تحمیل کنه، دیگه اوضاع از کمدی رد می‌شه می‌ره تو ترسناک!

نتیجه؟ یه کمدی سیاهِ روانی‌طور، درباره تلاش یه آدم بی‌دوست برای ساختن دوستی... با چسب و زور!

اگر اهل طنز غیرمعمول، شخصیت‌محور و با طعمی از جنون هستید، این فیلم را از دست ندهید. اما اگر دنبال کمدی پرماجرا و پُرتحرک هستید، این تجربه ممکن است برایتان بیش از حد مینیمال و عجیب باشد.