نخستین کارگردانی بانو اسکارلت دلها (کراش دهه شصتی ها).
فیلمی دوست‌داشتنی که جرئتِ عمیق شدن نداره!
داستان حول محور «النور مورگنشتاین» ۹۴ ساله می‌گردد که پس از مرگ دوست صمیمی‌اش از فلوریدا به نیویورک نقل مکان می‌کنه و ناخواسته عضو گروه بازماندگان هولوکاست میشه، داستان دوستش را به نام خود نقل میکنه و رابطه‌ای غیرمنتظره با یک دانشجوی ۱۹ ساله برقرار می‌سازه.
فیلم به مسائلی چون پیری، فقدان، تنهایی، هویت یهودی، رابطه نسل‌ها و مسئله قصه گفتن (و بازگویی) می‌پردازه. مثلاً این پرسش که چقدر حق داریم داستان شخص دیگری را به عهده بگیریم؟ و وقتی این کار را می‌کنیم، چه پیامدهایی داره؟
اگر دنبال فیلمی آرام، انسانی و پر از لحظه‌های احساسی درباره پیری، تنهایی و معنا در اواخر زندگی هستین، Eleanor the Great انتخاب خوبیه. بازی فوق‌العاده‌ی June Squibb به‌تنهایی ارزش دیدن داره — از اون نقش‌هایی هست که هم لبخند میاره، هم اشک.
اما اگر انتظار درام قوی، تعلیق جدی یا فیلمی با ساختار سینمایی محکم داری، این فیلم احتمالاً برات کند و سطحی به نظر میرسه. روایتش بیشتر در قالب "دل‌گرم‌کننده و متفکرانه" هستش تا "قدرتمند و تکان‌دهنده".

Pahe

Scarlett Johansson فیلم ساخته!؟