هنوز کاندید اسکار نشده، اما احتمالش بسیار داده میشه
تصویری شاعرانه از زندگی یک کارگر ساده راه‌آهن. این فیلم نه‌فقط زندگی یک انسان، بلکه حال و هوای تغییر زمانه، تنهایی، گناه و امید رو با ظرافتی خاموش به تصویر می‌کشه.
فیلم با ریتمی بسیار آروم پیش میره؛ نه تعلیق شدید داره، نه پیچش‌های پرهیجان، بلکه مثل یک مدیتیشن طولانی روی خاطرات و لحظه‌های عادی زندگی. روایت صدادار (Voice-over) با صدای ویل پتون، نقش راوی درونی را داره؛ انگار خودِ ذهن شخصیت اصلی (رابرت) خاطره‌هایش را با ما شریک میشه. این انتخاب روایی باعث میشه فیلم کمتر به عنوان یک درام حادثه‌ای دیده بشه، و بیشتر به عنوان مکاشفه‌ای درونی (فیلم تمرکز اصلی خود را روی تجربه روانی و احساسی شخصیت میزاره، نه صرفاً اتفاقات بیرونی و رویدادهای حادثه‌ای.).
Train Dreams فیلمیه که که بیشتر با قلب و فکر شما کار می‌کنه تا با چشم یا گوش ! اگه یک تجربه عمیق و شاعرانه از زندگی یک انسان ساده در دل تغییرات زمانه رو میخایین داشته باشین، دیدنش ارزشمنده.