هر بچه ای که به دنیا میاد اول فکر میکنه خودش مرکز دنیاست ...بسیار لطیف و احساسی بود بر پایه مفاهیم روانشناسی...

یه انیمیشن دو بعدی دیگه در همین سبک بود که داستانش حول محور یک دختربچه افغان در افغانستان و چالش هاش با فضای زن ستیز و ناعادلانه ای که طالبان ساختند می چرخه. دنبالشم اما اسمش رو یادم نیست که ببینم. اگه می دونید بهم پاسخ بدید ممنون میشم.

فیلم با سبک ۲ ‌بعدی ساده ولی رنگارنگ، حس نوستالژی و کنجکاوی کودکی را خیلی خوب منتقل می‌کنه، ولی گاهی احساساتش خیلی احساسی میشه.
سبک انیمیشن بسیار هنری و نقاشی‌ماننده، با رنگ‌های پویا و خطوط ساده — بیشتر مثل یک نقاشی متحرک از دنیای یک کودک.
فیلم خیلی مفهوم‌گراست: آمِلی در ابتدای زندگیش احساس می‌کنه موجودی الهیست، اما کم‌کم با دنیای واقعی، احساسات و تعلقات انسانی آشنا میشه.
-این کار یه انیمیشن معمولی نیست که فقط رنگ شاد داشته باشه و یه بچه بامزه بدو بدو کنه.
فیلم آرومه، شاعرانه‌ست، و از اون‌هایی که اگه کمی حوصله‌ت کم باشه، پنج دقیقه بعد گوشیتو می‌کشی بیرون. ولی اگه حال و هوای یک چیز قشنگ، فکرشده و متفاوت رو داری، تجربه‌ش واقعاً خوب درمیاد. از اون کارها که بعدش چند لحظه الکی به سقف نگاه می‌کنی و تظاهر می‌کنی داری درباره‌ی مفهوم وجود فکر می‌کنی، ولی درواقع فقط خسته‌ای.
خلاصه اگر دنبال اکشن نیستی و می‌خوای یه انیمیشن هنری، کم‌صدا و احساسی ببینی که بیشتر شبیه ورق زدن یک دفتر خاطراته، تماشاش می‌ارزه.
اگه دنبال هیجان و انفجار و سرعتی هستی، نه، اصلاً.