فیلم خیلی تلخ و سنگینه. شوخی و لحظات سبک‌بال خیلی کمی توش هست، اما همون اندک لحظات باعث می‌شه کاملا سیاه نشه. در کل پیام اصلیش بیشتر درباره امید، رهایی و این‌که حتی وقتی زیر آب گیر کردی، هنوز می‌شه دست‌وپا زد ـ همین اسم فیلم هم استعاره قشنگی از همین وضعیت داره.
اگه از فیلم‌های سنگین، واقع‌گرا و اجتماعی خوشت میاد (مثل سینمای کن لوچ یا درام‌های تلخ بریتانیایی) قطعاً ارزش دیدن داره.
اما اگه دنبال فیلمی هستی که تو رو سرگرم کنه، پرهیجان باشه یا آخرش حس خوبی بده، احتمالاً برات خسته‌کننده و سنگین به نظر میاد.
فیلم‌های مشابه:
Sorry We Missed You (2019) – کن لوچ والا دارتش!
درباره‌ی یک خانواده کارگری در بریتانیا و مشکلات اقتصادی و روانی‌شون. فضای واقع‌گرایانه و تلخ، شبیه Treading Water.
Trainspotting (1996) – دنی بویل والا دارتش!
کلاسیک بریتانیایی درباره اعتیاد و زندگی جوان‌هایی که توی دام مواد افتادن. کمی پرهیجان‌تر ولی همون حس سقوط و رهایی.
Tyrannosaur (2011) – پدی کانسیداین والا ندارتش!!!!
درام بسیار تلخ و انسانی درباره خشونت خانگی، تنهایی و تلاش برای تغییر. حال‌وهوای خیلی نزدیک به Treading Water.
Clean (2004) – اولیویه آسایاس والا دارتش!
زنی که بعد از مرگ شوهرش باید با اعتیاد خودش بجنگه و برای بازگشت به زندگی تلاش کنه.
Half Nelson (2006) – رایان گاسلینگ والا دارتش!
داستان معلمی معتاد که در عین حال رابطه‌ای انسانی با یکی از شاگردانش پیدا می‌کنه. ترکیب اعتیاد + امید.
Beautiful Boy (2018) – با بازی استیو کارل و تیموتی شالامه والا دارتش!
درباره‌ی پدری که تلاش می‌کنه پسرش رو از چنگال اعتیاد بیرون بکشه. احساسی‌تر و مدرن‌تر.