#خطر لو رفتن ماجرا
نتفلیکس در سال‌های اخیر از آسیب‌هایی ذهنی ناشی از تجربیات تلخ ما در زندگی، سرگرمی بیرون می‌کشد. در این فیلم نیز تجربه‌ی همگانی ما از قرنطینه‌های کرونا و همچنین خطر آب شدن یخ‌های قطبی را دست مایه فیلم سازی قرار داده است.
فیلم با شرح عبارتی از آرتور سی. کلارک آغاز می‌شود: «ناشایست است که این سیاره را زمین بنامیم، در حالی که مشخصاً باید آن را اقیانوس بخوانیم.» … این نقل قول به ما درباره‌ی آلودگی زیست‌محیطی و رابطه‌مان با زمین هشدار می‌دهد.
۵۰ دقیقه اول فیلم که به آرامی در یک چرخه تکرار شونده می‌گذرد ولی ناگهان کارگردان و نویسنده به خودشان می‌آیند و یک اکشن هیولایی شروع می‌شود و مشخص نیست به چه دلیلی دختر خانواده با هیولاها توانسته ارتباط برقرار کند آن هیولاهایی که بی هیچ دلیلی (مانند جنگ دنیاها) انسان‌ها را شکار می‌کنند سپس بابت دلسوزی از این خانواده، بی هیچ دلیلی زمین را ترک می‌کنند.
حتی نمی‌توان گفت که این هیولاها نمادین باشند.
علاوه بر مشکلات ضعیف فیلم‌نامه باید به بازی ضعیف «گرتا لی» در نقش مادر خانواده اشاره کنیم که هیچ حس مادرانه‌ای (ترس و نگرانی) در شرایط سخت و دشوار این فیلم از خود بروز نمی‌دهد.
خلاصه این آش شلم شوربا و این شما!