در آینده‌ای نه‌چندان دور (یعنی همون وقتی که دیگه زمین شبیه یه ساندویچ سوخته‌س)، دانشمندی به اسم آدرین تصمیم می‌گیره که بشریت رو نجات بده. چون خب، کسی دیگه حالشو نداره، همه دارن تو اینستاگرام دنبال لایک و فیلتر جدید می‌گردن.
آدرین، که ترکیبی از ایلان ماسک، نیل دگراس تایسون و یه شاعر دل‌نازکه، پروژه‌ای راه می‌ندازه به اسم "نور ستاره‌ای" (اسمش یه‌جوریه که انگار قراره یه آلبوم موسیقی دربیاد، ولی نه، واقعاً یه سفینه‌س). هدف؟ بردن یه مشت آدم به یه سیاره جدید تا اونجا هم خرابش کنن.
همراهش یه تیم دانشمند هستن، که یکی‌شون عاشق هوش مصنوعیه، اون یکی عاشق خودش، و یکی دیگه هنوز فکر می‌کنه اومده سفر شمال. وسط راه، سفینه خراب می‌شه، هوش مصنوعی‌شون عاشق آدرین می‌شه (آره، دیگه رباتا هم دل دارن)، و آدرین می‌مونه بین نجات دنیا یا درست کردن رابطه‌ش با یه ربات که قیافه‌ش شبیه یخچال دوقلوئه.
در پایان هم فیلم با یه پیام عمیق تموم می‌شه:
"شاید جواب نجات بشر تو فضا نباشه... شاید تو دل خودمونه... یا تو یخچال!"

فیلم Lost in Starlight در آینده‌ای دور اتفاق می‌افتد، زمانی که بشر در آستانه انقراض قرار دارد و زمین به‌دلیل تغییرات اقلیمی و جنگ‌های جهانی در حال نابودی است. داستان درباره یک دانشمند به نام آدرین است که در تلاش است تا راهی برای نجات بشریت پیدا کند.
آدرین در پروژه‌ای به نام "Starlight" کار می‌کند، که هدف آن ایجاد یک سفینه فضایی است که بتواند انسان‌ها را به سیاره‌ای دیگر منتقل کند. اما در طول پروژه، آدرین با مشکلات اخلاقی و فلسفی زیادی مواجه می‌شود. او باید تصمیم بگیرد که آیا آماده است برای نجات نسل بشر، فداکاری‌های شخصی زیادی انجام دهد یا نه.
در طی سفر فضایی که به همراه تیمی از دانشمندان و مهندسان انجام می‌دهد، آدرین با مسائلی پیچیده در ارتباطات انسانی، خودآگاهی و هدف زندگی روبه‌رو می‌شود. در این سفر، او به تدریج متوجه می‌شود که ممکن است پاسخ‌های علمی به تمام مشکلات انسان‌ها نرسد و نجات واقعی از طریق پیوندهای انسانی و درک عمیق‌تر از هستی ممکن است.
فیلم به‌طور کلی درباره مفهوم رستگاری، خودشناسی و اهمیت روابط انسانی در مواجهه با بحران‌های جهانی است. پایان فیلم مبهم است و به‌جای یک نتیجه قطعی، بیشتر سوالات و تردیدها باقی می‌مانند، که این امر ممکن است باعث تعمق بیشتر در تماشاگران شود.