وای چقدر کامنت عجیب و غریب دیدم ، عجب ! عجب ، عجب .... بابا این فیلم نشون میده اگه پای عمر و جوونی باشه ، آدم خودش به خودش هم رحم نمیکنه ، که نکرد ، در حقیقت هر دو نفر یکی بودند ، همین ! یه صحنه چندش آور در سکانس آخرش هست که خیلی الکی الکی و بی مورد طولانیش کرده که اونم واسه انتقامه حالا یه 60 الی 90 ثانیه بزنید جلو ، همین!! یه فیلم مفهومی خوب بود.

جای این برید سریال The Beauty 2026 را ببینید، با همین ایده اولیه ولی خیلی قشنگتر
عجیبه والا این سریالو نداره!

قبل از هر چیزی کسانی که اینجا کامنت میذارن نمی خوان شمایی که فیلم رو ندیدید رو ترغیب به انجام یا انجام ندادن کاری کنن. فقط حسشون بعد دیدن فیلم رو بیان میکنن. مختارید که این فیلم رو ببینید یا نه ولی من جای شما باشم زمان به کنار, برای چشمام احترام قائل میشم و یه همچین فیلمی با یه همچین سکانس های تهوع آوری رو نگاه نمی کنم! شما بخوای توی فیلمتون والاترین پیام های اخلاقی رو هم بیان کنی باز هم به نشون دادن یه همچین سکانس های چندشی نمی ارزه! به قول یه دوستی مثل این که ما چند سال زندان بودیم و متوجه ظهور ژانر "چندش" نشدیم! خوشحال میشم از این به بعد تگِ Disgusting رو هم به فیلم هایی با این حجم سکانس اضافه کنن تا تکلیفمون با فیلم مشخص باشه. همچین فیلمی از یه ذهن مریض بیرون میاد و اونی که بعد دیدن این فیلم کامنت میذاره که لذت بردم از اونم مریض تره!

عجب فیلم جذاب و نابی بود خیلی خوشم اومد ازش.
فیلم خاص و متفاوتی بود و با همه فیلمایی که دیدم فرق داشت.
۸ از ۱۰

فارغ از پیام که فیلم سعی داشت به مخاطب برسونه که البته تا حدودی ناکام موند بهتره به یه سری نکات اشاره کنم ، این فیلم از نظر من یه کپی ناقص و بد از آثار کراننبرگ است ، کراننبرگ معمولاً به فناوری، کنترل بدن و پیامدهای تغییرات فیزیکی بر هویت فردی می‌پردازه ، و The Substance هم موضوعات مشابهی را بررسی می‌کنه. یه سری ایراداتی که به فیلم میشه گرفت اینه که فیلم تمرکز زیادی بر جلوه‌های ترسناک به جای توسعه شخصیت‌ها داره و این باعث میشه مخاطب طبیعتاً نتونه ارتباط خوبی بر قرار کنه ، ریتم کند در برخی بخش ها و قابل پیش‌بینی بودن و پیروی از کلیشه های ژانر وحشت باعث میشه فیلم نتونه طوری که شایسته است دیده بشه و به نظر مهم ترین بخشی که به فیلم آسیب زده و جای خالی اون به وضوح حس میشه اینه که فیلم فاقد پیچیدگی فلسفیه و عمق کافی رو نداره و به نظر من اگه به از خودبیگانگی در فلسفه اگزیستانسیالیسم ( باز تعریف هویت از طریق ماده ) و نهیلیسم _ نیچه که معتقد بود جامعه مدرن ارزش های حقیقی را کنار گذاشته و به ارزش های توخالی چسبیده است می پرداخت ، که البته تلاش شد از این فلسفه استفاده کنه اما تاکید بیش از حد به شوک بصری به جای عمق فلسفی موجب شد که فیلم نتواند طوری که شایسته است ارائه شود ، می تونست بسیار تفکر برانگیز تر و عمیق تر باشه اما حیف که این پتانسیل از دست رفت

حس پیری دمی مور اینبار هم اجازه نداد جایزه گولدن گلوب یا اسکار را بگیره

چرا دوبله نمیکنید

با روحیات من و حس کنجکاوی که نسبت به ترس پیری سیبریتی ها دارم ، این فیلم کاملا ارزام کرد.
این فیلم برای ما آدم های عادی نیست
برای کسانی که نمیتونن خودشون رو تحمل کنن و درتلاشن خودشون نباشن
دست به هرکاری زدن ، التماس عشق بقیه ، ترس از دست دادن هرچیزی که لذت بخشه ، توجه بی حد و اندازه دور و بری ها
افرادی که نمیتونن این امیال رو تو خودشون کنترل کنن در آخر هیچی ازشون باقی نمیمونه
ترس از مرگ از خود مرگ بدتره
آخرش هم واقعا باشکوه تموم شد.
من دوست داشتم

حال بهم زن ترین فیلم جهان

بعد از infinity pool بدترین فیلمی بود که چشمام مشاهده کرد

فرقی نمیکنه از چه مرورگری استفاده کنم در هر صورت این پیام رو برای پخش آنلاین نمایش میده:
برای پخش آنلاین از مرورگر کروم استفاده کنید.

زیاد از حد نمره بالا گرفته.درسته که موضوع خوبی و دست گذاشته بود روش.مبارزه با پیری،اکسیر جوانی
ولی از وسطای فیلم کاملا بیننده و رها کرد
و متاسفانه آخرش هم که وارد سینمای بمبئی شدیم...
کاش رئالیست تموم میشد
در نهایت پیامش و رسوند
در نهایت بنظرم ارزش دیدن نداره
وقت نزارین

ایده جالبی بود

پوستر ش واقعا اینه

فقط میتونم بگم ایده ای که خراب شد!
مشکلی با چندش‌آور بودنش ندارم؛ پایان بندی مناسبی نداشت.
فیلمساز مفهوم مد نظرش رو انتقال داد ولی میتونست با یه پایان بهتر، این نتیجه رو تو ذهن مخاطب هک کنه...

با توجه به اینکه پیامی هم داشت ولی اصلا ارزش دیدن نداره چنان چندش تموم میشه که واقعا حالت بد میشه

جالب بود ولی انگار ایده‌اش رو از روی "Lookism" برداشتن!

با درود
خیلی فیلم جالبی بود. خوشم اومد
فقط آخرش خیل چندش تموم شد ولی بازم راضی‌کننده بود.
ارزش یک‌بار دیدن رو داره.
به نظرم جز بهترین‌ها بود

چقدر زیبا بود
حیف نامزد اسکار نشه
اگه عاشق فیلم های کاپیتان آمریکا یا بتمن هستی نگاش نکن
این فیلم شما نیست
ی کار متفاوت ،
حقیقت زندگی بدون روتوش به روت میاره
حقیقتا لحظه به لحظه فیلم منو با خودش عمراه میکرد
پیام اخلاقی فیلم کمترین نکته مثبت فیلم

تو روحتون اقد نخندیده بودم ای چن روز فقط اونجا ک پیر زن نمیتونست راه بره ولی تو جنگش با سوپرگرل مثه چیتا می‌دوید

#کمدی سیاه یا وحشت کمدی وار (خطر لو رفتن ماجرا)
حس چندش به خودی خود سبب دوری جستن می‌شه پیام کارگردان نیز همین است یعنی گریز از هرچه جاذبه‌های کاذب زندگی است.
لباس زرد بازیگر نقش اصلی نیز پیامش این است: خطر در کمین است (اگر قرمز بود می‌گفتم خطر پیش روست)
خون بارش آخر فیلم شاید این پیام را بدهد: نتیجه فناوری‌هایی که برای جلوه‌های کاذب زندگی بکار بروند نتیجه‌ای جز پراکندن ناپاکی در دامن جامعه ندارند.
در پایان فیلم وقتی باقیمانده اون خواننده روی ستاره‌ی کف خیابان که نامش بر روی آن حک شده بود پخش شد سپس با دستگاه رفتگری پاک شد شاید این مفهوم را دارد: عاقبت ستاره‌ها در آمریکا (افول به بدترین شکل) پس چه بهتر که به این چیزها دل نبندیم

فیلم عجیبی بود
خیلی ایده خوب و جدیدی داشت
پایانشو دوس نداشتم زیاد
در کل برا یه بار دیدن بد نیس ولی ممکنه خوشتون نیاد چون یه مقدار حال به هم زنه و سلیقه هرکسی نمیخوره بهش

چرا آخرش اینجوری شد حالمون بهم خورد بابا عوق واقعا سمممم

یا خوده جده سادات :| ، سمی بود از سم های جاویدان

حال بهم زن و بی محتوا،پایانش هم که افتضاح کامل،این چجوری بهترین فیلم جشنواره کن شد؟

یه فیلم خوب تو سبک body horror که به مذاق خیلیا خوش نمیاد ولی اگه این سبک فیلمارو دوس داشته باشید لذت میبرید ازش،با اینکه اون پارت آخر فیلم افت داشت ولی در کل حرفی واسه گفتن داره
همچنان فیلم مورد علاقم تو این سبک martyrs سال 2008 باقی میمونه

فیلم تا نیمه پایانش جذابه و شما رو جذب میکنه و داستان خوب و جلوه های ویژه، طراحی صحنه و گریم عالی هستند. ولی پایان بسیار پر اشکالی داره که درپایان احساس میکنید دو ساعت و نیم وقتتون رو کاملا تلف کردید.
نمیتونم اسپویل کنم ولی در این حد هست که در فیلم یک سری قانون برای ساخت کلون وجود داره که در انتهای فیلم به کلی نادیده گرفته میشه و پایان رو به یک فیلم مضحک ترسناک تبدیل میکنه که فقط سرهم بندی و تهوع آور شده
پایان بندی فیلم میتونست خیلی خیلی بهتر و رئال تر تموم بشه که قوانین داستان خود نویسنده رو هم به کلی زیر سوال نبره و اون پایان و شوآف مسخره رو رقم نزنه
امتیاز من 7/10. اون هم بیشتر برای گریم و جلوه های ویژه نه داستان. اصلا درحد 8 نیست. اگه حوصله 2 ساعت و نیم فیلم دارید و ناراحت نمیشید به شعورتون توهین بشه ببینید

اینجور فیلم هارو به دلایل زیاد که اشاره میکنم خیلی ها نمی‌پسندن ولی تو ژانر خودش که Body Horror هست جزو فیلم های خوب محسوب میشه. ایده و طرح داستانیش برام جالب بود. یه جاهاییش آدم رو یاد مگس دیوید کراننبرگ میندازه، یه جاهای دیگه یاد قوی سیاه آرونوفسکی. اون آخراش هم یاد بازی Inside افتادم و یه خورده هم یاد فیلم کری!
فیلم اما به این دلیل به درد همه نمیخوره چون اولا خیلی چندش آوره و جدا از خون و خونریزی ها و نشون دادن آسیب و دفرمه شدن بدن ها و بطور کلی خشونتش، افکت های صوتی و کلوزآپ های تصویر هم دست به دست هم دادن تا سکانس هایی مثل غذا خوردن یه شخصیت یا آشپزی یه شخصیت دیگه رو کاملاً حال بهم زن کنن.
کارگردان هم گویی یه جور وسواس بیمار بیمارگونه داشته برای نشون دادن هرچه بیشتر یه اندام بخصوص بطوری که چندین صحنه و حتی یه سکانس کامل رو وقف نشون دادن این عضو بدن کرده! درکل من از اونایی نیستم که با چهارتا «اَس شات» دچار بحران های روحی و عقیدتی بشم ولی تو این فیلم حقیقتا زیاده روی کردن و تا آخر هم دست برنمیداشتن!!
اون موسیقی الکترونیک و وایب شبیه به موزیک ویدیو های ده پونزده سال پیش که صحنه های مربوط به سو داشتن هم من زیاد باهاشون حال نکردم و برام سر درد آور بودن، جذابیت مارگارت کوالی هم کمکی به بهبود این صحنه ها نمی‌کرد.
یه جاهایی هم نمیدونم فقط من اینطور حس کردم یا فیلم می‌خواست در عین بی‌رحمانه بودنش یه خرده طنز هم باشه!
تو بحث پیام های اخلاقی میشه گفت حرف های خوبی برای گفتن داره و تبعیض سِنی و ظلم به زنان در اینجور شرایط و محیط های شغلی رو نشون میده؛ البته تمام شخصیت های مرد فیلم یه مشت آشغال و هول رقت‌انگیز هستند ولی فیلم نشون می‌ده خود الیزابت و‌ سو هم خیلی در آسیب های جبران ناپذیر زدن به خودشون نقش دارن و گفتمان فیلم در نهایت یه طرفه نیست.
جا داره از بازی خوب بازیگران مخصوصا دمی مور هم تقدیر کرد.
7 از 10