حرف شما از یه نظر درسته، یه سری سریالها هستند که بعد از چند قسمت حرف جدیدی ندارن بزنن و انگار یه روایت با زبانهای مختلف داره گفته میشه (سوژه های تکراری) اما این سریال رو باید با دید دیگری نگاهش کرد. اونهم بخاطر سیلوستر استالونه است. این کاراکتر یک نوستالژی جذاب برای بییندگان نسل قدیم و یک کاراکتر خاص برای بینندگان نسل جدیده. یک اسطوره در صنعت سینما که هر چند وقت یکبار یک کاراکتر رو خلق میکنه که ماندگار میشه و در زمان خودش فوق العاده. مثل رمبو، راکی، و.... الانم این سریال داره یک کاراکتر دوست داشتنی رو نشون میده که یک درس خیلی مهم برای افرادی که سنشون بالا رفته است؛ کسانیکه ممکنه به اون مرحله رسیده باشند که دیگه فایده ای ندارند یا اصطلاحا بدرد نمیخورن چون نمیتونن مثل زمان جوانی کارهایی رو انجام بدن که یونیک باشه یا بدردبخور! سیلوستر ایجا ثابت کرد که سن واقعا یک عدده چه از نظر جسمی و فیزیک بدنی (در این سنی که داره) و چه در خوش فکری و تجربه بالا از زندگی که در گذشته داشته و سردی و گرمی که چشیده تا در مجموع باعث بشه به یک گروه (کسانی که دورش جمع کرده) با سنین و افکار و فرهنگ مختلف فرصت تجربه ادامه دادن زندگی، هدف و امید به آینده رو بده و برای ما بیینده ها هم میشه یک الگو (البته الان منظورم مثبت بودن تمام کارهاش در سریال نیست ها :) ) . برای همینه عرض میکنم که این سریال رو باید خارج از چارچوب فیلم شناسی هنری دید...