به‌نظر من، فیلم Animals (2026) ارزش یک بار دیدن را دارد، اما اگر دنبال یک تریلر جنایی واقعاً هیجان‌انگیز و خوش‌ساخت هستی، بهتر است انتظاراتت را پایین بیاوری. نقاط قوت بازیگران مطرح، به‌خصوص گیلیان اندرسون و کری واشینگتن. ایده اولیه جذاب درباره آدم‌ربایی، فساد و دوراهی‌های اخلاقی. پرداختن به قدرت سیاسی، نابرابری اجتماعی و حفظ وجهه عمومی. با وجود ایرادهای فیلم، برخی منتقدان بازی‌ها و مضمون سیاسی آن را قابل‌توجه دانسته‌اند. نقاط ضعف فیلمنامه پیچیده و گاهی غیرمنطقی. تعلیق و هیجان کمتر از چیزی که از یک تریلر جنایی انتظار می‌رود. پایان‌بندی و شخصیت‌پردازی‌هایی که به‌اندازه کافی قانع‌کننده نیستند. در نهایت، ببینیم یا نه؟ ببین اگر به تریلرهای جنایی با مضمون سیاسی، تصمیم‌های اخلاقی دشوار و بازیگران معروف علاقه داری. ردش کن اگر فیلمی در حد Argo، The Town یا یک معمای جنایی پرتعلیق می‌خواهی. پیشنهاد من: اگر برای امشب دنبال یک فیلم سرگرم‌کننده هستی و گزینه بهتری نداری، تماشایش بد نیست؛ اما برای یک فیلم واقعاً به‌یادماندنی، انتخاب اولم نیست.

اگر این مجموعه واقعاً تصویری درست از اتفاقات آن دوران ارائه داده باشد، بیش از هر چیز، غرور بیش از حد و ناآگاهی آمریکایی‌ها را به نمایش می‌گذارد؛ و منظورم از آمریکایی‌ها، کل جامعه آمریکاست، نه فقط تعدادی از مقام‌های دولتی یا نظامی. همه ما می‌دانیم که ماجرای تسلیحات کشتار جمعی عراق، که بعدها به‌عنوان یک فریب و بهانه دروغین مطرح شد، از سوی دولت آمریکا سرچشمه گرفت، نه سازمان‌های اطلاعاتی. این سریال همچنین رفتار غیرانسانی با اسیران را به تصویر می‌کشد؛ رفتارهایی شرم‌آور که با قوانین کنوانسیون ژنو مغایرت داشتند، اما با وجود این، افراد بسیار کمی به خاطر آن‌ها محاکمه شدند. نمی‌دانم سازندگان سریال عمداً قصد داشته‌اند بر این مسائل تأکید کنند یا نه، اما پس از تماشای آن، بیش از پیش به این باور رسیدم که آمریکا در دنیای واقعی چیزی شبیه شخصیت کارتونی «شیطان تاسمانی» است؛ نیرویی ویرانگر که نمی‌داند چگونه جنگ‌هایش را به شکلی مؤثر به پایان برساند. آمریکایی‌ها مدام به برتری و قدرت خود در همه زمینه‌ها، به‌ویژه در حوزه نظامی، می‌بالند؛ اما از نظر من، آن‌ها هرگز در هیچ جنگی پیروز واقعی نبوده‌اند و هر جا که حضور داشته‌اند، چیزی جز آشوب و هرج‌ومرج بر جای نگذاشته‌اند. البته به هیچ سریال یا فیلم آمریکایی که ادعای روایت واقعیت را دارد، نمی‌توان صددرصد اعتماد کرد؛ اما این مجموعه از نظر آموزشی ارزشمند بود، چون می‌تواند نقطه شروع خوبی برای کسانی باشد که می‌خواهند درباره فجایعی که ایالات متحده آمریکا از زمان جنگ جهانی دوم تاکنون در خاورمیانه به بار آورده است، بیشتر تحقیق کنند.

داستان در کشوری خیالی و پس از یک جنگ داخلی خونین اتفاق می‌افتد. سال‌ها از پایان درگیری‌ها گذشته، اما زخم‌های جنگ هنوز در زندگی مردم باقی مانده است.در مرکز داستان زنی به نام نینا قرار دارد؛ زنی که کودکی‌اش را در یکی از تاریک‌ترین لحظات جنگ گذرانده است. وقتی او کودک بود، گروهی از سربازان وارد خانه خانواده‌اش شدند. آن اتفاق تأثیر عمیقی بر تمام زندگی او گذاشت و خاطره آن روز هرگز از ذهنش پاک نشد.سال‌ها بعد، نینا که حالا زنی میانسال است، در یک شهر آرام زندگی می‌کند. روزی مردی سالخورده به نام تیتو را پیدا می‌کند؛ مردی که گذشته‌اش به همان حادثه دوران کودکی نینا گره خورده است. دیدار این دو نفر آغاز گفت‌وگویی طولانی درباره گذشته، جنگ، خشونت، گناه و بخشش می‌شود.فیلم بیشتر از آنکه درباره نبردهای نظامی باشد، درباره پیامدهای انسانی جنگ است: اینکه چگونه یک لحظه خشونت می‌تواند زندگی چند نسل را تغییر دهد، چگونه قربانی و عامل خشونت ممکن است سال‌ها با خاطرات خود زندگی کنند، و اینکه آیا انسان می‌تواند از چرخه انتقام بیرون بیاید یا نه.رابطه میان نینا و تیتو آرام‌آرام پیچیده‌تر می‌شود؛ زیرا فیلم به جای قضاوت سریع شخصیت‌ها، تلاش می‌کند گذشته و انگیزه‌های آن‌ها را نشان دهد. داستان در فضایی آرام، سنگین و تأمل‌برانگیز پیش می‌رود و بیشتر بر دیالوگ، سکوت‌ها و احساسات فروخورده شخصیت‌ها تکیه دارد. حال‌وهوای فیلم: درام روان‌شناختی ضدجنگ درباره خاطره و آسیب‌های گذشته با تمرکز بر بخشش و انسانیت این فیلم بیشتر شبیه یک درام فلسفی درباره جنگ و انتقام است تا یک فیلم جنگی معمولی؛ اتفاقات اصلی در گذشته رخ داده‌اند و تمرکز فیلم روی این است که آن اتفاقات چگونه تا سال‌ها بعد روی انسان‌ها سایه می‌اندازند....

بیشتر با یک تریلر جاسوسی کم‌هزینه و جمع‌وجور طرفیم تا یک فیلم اکشن بزرگ هالیوودی. تمرکز فیلم بیشتر روی شخصیت‌ها، تعقیب‌وگریز، اطلاعات محرمانه و رابطه پدر و دختر است. اگر تریلرهای جاسوسی کوتاه، کم‌خرج و داستان‌محور را دوست داری، می‌تواند گزینه خوبی برای یکبار دیدن باشه؛ اما اگر انتظار اکشن در حد فیلم‌های بزرگ جاسوسی یا چیزی شبیه Mission: Impossible داری، احتمالاً باید انتظارت را پایین‌تر بیاوری.

شخصیت اصلی، روساریو روسو، مردی ایتالیایی است که حدود ۱۵ سال است در آلمان زندگی می‌کند. او صاحب یک هتل-رستوران است، با همسر آلمانی‌اش رناته زندگی می‌کند و یک پسر جوان دارد. به نظر می‌رسد بالاخره توانسته زندگی آرامی برای خودش بسازد و گذشته‌اش را پشت سر بگذارد.اما یک روز دیه‌گو، پسر ایتالیایی او از زندگی قبلی‌اش، ناگهان وارد رستوران می‌شود. حضور دیه‌گو باعث می‌شود گذشته‌ای که روساریو سال‌ها سعی کرده پنهان کند دوباره زنده شود.نکته مهم این است که روساریو در واقع نام واقعی او نیست. او قبلاً با نام آنتونیو دِ مارتینو برای مافیا کار می‌کرده و مرتکب قتل‌های متعددی شده است. سال‌ها پیش ناپدید شده تا بتواند از آن زندگی فرار کند و هویت تازه‌ای بسازد...

لدفن ی تگ واسه سریال های ترکی بذارین تا راحت سرچ بشه

نه کاملاً افتضاح، مطمئناً فیلم خوبی هم نبود، و در پایان داستان یک پیچش داستانی داشت، که بیشتر شبیه روشن کردن مسائل بود. در کل برای سرگرم کردن من برای چند ساعت کافی بود، که اشکالی ندارد. فیلم‌ها باید سرگرم‌کننده باشند.....

در کل فیلم بسیار ضعیف است و فاقد تأکید سینمایی کافی برای درگیر کردن مخاطب

جلوه‌های بصری ضعیف: کار روی پرده سبز «به‌طرز گیج‌کننده‌ای بد» و CGI نه‌چندان قانع‌کننده برای نهنگ قاتل و خون را برجسته می‌کنند........... داستان بیش از حد به کلیشه‌های قابل پیش‌بینی و درام.......... شخصیت‌های ملودرام متکی است تا تعلیق واقعی..........کمبود تنش: ریتم داستان بسیار کند، به طوری که شخصیت‌ها در بخش‌های طولانی فیلم صرفاً روی سنگی نشسته و منتظر اتفاقی هستند.

حاجی فدات بابت زیرنویس و لینک سایت زیرنویس