شاید یه جورایی اسپویل باشه. بازی ها خوب بود . نویسنده فیلمنامه هم درک خوبی از زندگی مشترک شکست خورده داشت و از ملال ...ولی من این فیلم رو دوست نداشتم حرفش هم قبول نداشتم.. .(از نظر شخصی چیزی برعکسش رو تجربه کردم پس میگم چرته) با فیلم موافق نیستم که از بین میره. فیلم علاقه ی وسواسی رو با عشق اشتباه گرفته اینکه روی یه نفر کراش داشته باشیم (به اصطلاح امروزیش) با عشق فرق داره اون جمله اسکار وایلد هم مشکلش همینه میگه آدم باید همیشه عاشق باشه پس نباید ازدواج کنه. این نگرش از اینجا میاد که با کراش خودت ازدواج کردی یا با عشقت. اگه با کراشت ازدواج کنی آخرش میشه همینی که تو فیلم دیدیم اولش روش وسواس داری برات جذابه بعدش برات عادی میشه و آخرش ازش متنفر میشی. بعدش برای جبران باید بری خیانت کنی تا دوباره اون وسواس اول آشنایی رو تجربه کنی.

بدک نبود روند فیلم خیلی کند بود و البته از وسط فیلم میشد داستان رو حدس زد امیدوار بودم آخرش متفاوت از حدس من باشه ولی دقیقا همون کلیشه ی همیشگی بود.

فیلم، داستان و بازی ها عالی بودن ولی وقتی کتاب رو بخونی فیلم اصلا به چشم نمیاد. پیش تر ها در مورد هری پاتر این تجربه رو کرده بودم اینجا هم تکرار شد. تنها اثر سینمایی اقتباسی از کتاب های بزرگ که به نظرم در کنار کتاب (و حتی بعد از خوندن کتاب) ارزش دیدن داره سه گانه ارباب حلقه ها هست.

مزخرف و اتلاف وقت.

خطر اسپویل...اسپویل من قسمت دوم فصل دوم رو دیدم و مثل بازی تقریبا شد. شاید مسخره باشه ولی من از مرگ جوئل و اینکه در بازی (و احتمالا تو سریال) ابی آخرش جون سالم به در برد خیلی ناراحت شدم‌.برداشت من ( شاید غلط باشه) این بود که ابی نماینده تفکر فایرفلایز ها بود این فکر که برای رسیدن به یه هدف والا ( نجات دنیا) هر کاری از جمله سلاخی یه دختر بیگناه جایزه و جوئل و الی نماینده تفکر عشق بی قید و شرط بودن. و انتهای داستان با اتفاقاتی که میفته حس کردم تفکر ابی برنده شد. کسی که آخر داستان هدفی داشت و به سمت هدفش رفت ابی بود ولی الی و جوئل شکست خوردن. الی هم آخرش دچار سکون و ناامیدی شد. البته دوستی دارم که عقیده داره ابی برنده نشد ابی یه جورایی تبدیل به جوئل شد و فرصتی برای جبران بهش داده شد.دوستم معتقد بود بازی در کل این حرف رو زد که خشونت به هر شکلش محکومه و علت نکشتن ابی توسط الی، رسیدن به این نتیجه و شکستن چرخه خشونت بود. دوستان بدون توهین و تمسخر بیاید دربارش صحبت کنیم

نه فن این سری فیلم نیستم نظرم رو گفتم. شما میتونی بشین این تکرار مکررات رو روزی ده بار ببینی تا بهت بگن فن فلان فیلم. تهش که چی؟. نمیدونم چرا فکر میکنیم هر کس مثل ما فکر نمیکنه پوچ و مسخرست. البته تو این کشور اکثرا اینطور فکر میکنن برای همین هم زیر نظر دیکتاتورهای مذهبی که میگن نماینده خدا هستن (سبک حکومت مصر باستان) زندگی میکنیم. نه قشنگم به جای این پرت و پلاها میشینم نسخه صوتی رمان ابله داستایوفسکی با صدای آرمان سلطان زاده رو گوش میکنم و کلی هم لذت میبرم تو بشین پاپ کورنت رو سق بزن.

نظر ممکنه یه جواریی اسپویل باشه از این سری فیلم ها همون نسخه اولی که خود ریدلی اسکات ساخته رو ببینید کافیه باقیش تکرار مکررات. یه داستان تکراری. یه گروه با یه موجود بیگانه مواجه میشن و تک تک به شکل فجیعی میمیرن همین. باز حداقل پرومتئوس یه مقدار تغییرات داشت و یه توضیحاتی از منشا این موجودات داد و یه مقدار هم بعضی پرسش های همیشگی ذهن آدم در مورد منشا حیات رو مطرح کرد. نیم ساعت از فیلم رو دیدم همون تکرار مکررات و اتلاف وقت

افتضاح به معنای واقعی کلمه. اتلاف وقت

فیلم برای من حکم حال خوب کن داشت. به نظرم بیشتر از ترکیب پیت و کلونی لذت بردم تا داستان و چیزهای دیگه

من خیلی وقت پیش کتاب اصلی رو که در ایران با ترجمه "ابلیس " در دسترس هست رو تا یه جاهایی خونده بودم و واقعا جذاب بود. وقتی سریال اومد فکر کردم به جای ادامه مطالعه کتاب، سریال رو ببینم. ولی واقعا قسمت اول جذبم نکرد. رفتم و نظرات کاربران imdb رو خوندم و جالب اینکه اونها هم با فیلم ارتباط نگرفته بودن. یکی از نظرات توصیه جالبی داشت : یا برید نسخه سال 1994 رو ببینید (که در ایران با زیرنویس هم قابل دسترسی نیست) یا اگر حوصله دارید بهتره کتابش رو بخونید. به شخصه به این پیشنهاد عمل میکنم و ادامه کتاب رو دنبال میکنم.