نگران کپی‌پیست و طول متن نباش؛ وقتی آدم حرف حسابی برای گفتن نداره، طبیعیه چند خط بیشتر براش شبیه کتاب باشه. جالبه که مثلاً کپی‌پیست بودنش رو فهمیدی، ولی ظاهراً خودِ حرف رو نه. همین که به‌جای جواب دادن به محتوا، رفتی سراغ طول متن، خودش خیلی چیزا رو توضیح می‌ده.

من به‌عنوان کسی که با بازی‌های **Resident Evil** بزرگ شده و داستان، شخصیت‌ها و فضای این مجموعه را می‌شناسد، مشکل اصلی‌ام با فیلم جدید زک کرگر این نیست که چرا دقیقاً یکی از بازی‌ها را کپی نکرده است. اقتباس خوب الزاماً نباید بازسازی مو‌به‌موی یک بازی باشد.مشکل دقیقاً جایی شروع می‌شود که می‌بینیم فیلم ظرفیت تبدیل‌شدن به یک Resident Evil واقعاً وفادار و قدرتمند را داشت، اما تصمیم گرفت بیشتر یک فیلم اورجینال زک کرگر باشد که عناصر Resident Evil را در خود جای داده است و این تفاوت مهمی است. کرگر خودش هم تأکید کرده که فیلم یک داستان کاملاً جدید است و هدفش بیشتر بازسازی «حس بازی‌کردن Resident Evil» بوده تا روایت مستقیم داستان یکی از بازی‌ها. از این منظر، فیلم اتفاقاً ایده جالبی دارد: قهرمان اصلی، Bryan، یک آدم معمولی است که در میان یک بحران بیولوژیکی گرفتار می‌شود و بدون آمادگی باید برای زنده‌ماندن تلاش کند. ساختار فیلم هم آگاهانه شبیه یک مرحله از بازی طراحی شده؛ از جاده و مزرعه متروکه گرفته تا تونل، بیمارستان و فاضلاب. حتی استفاده از قاب‌بندی‌های over-the-shoulder و طراحی مراحل مختلف، مستقیماً تلاش می‌کند حس یک بازی سوم‌شخص را منتقل کند. Resident Evil یک جهان داستانی مشخص دارد؛ جهانی با تاریخچه، شخصیت‌های نمادین، Umbrella، آزمایش‌های بیولوژیکی، B.O.Wها، خیانت‌ها، توطئه‌ها و مهم‌تر از همه، شخصیت‌هایی که مخاطب سال‌ها با آنها زندگی کرده است. وقتی شما Leon Kennedy، Claire Redfield، Jill Valentine، Chris Redfield، Ada Wong، Wesker و حتی مکان‌های نمادینی مثل Spencer Mansion یا Raccoon City را کنار می‌گذارید، طبیعتاً بخشی از هویت Resident Evil را هم کنار گذاشته‌اید. اینجاست که فیلم برای من تبدیل می‌شود به یک What If؟ جالب؛ یک داستان فرعی که می‌تواند در جهان Resident Evil اتفاق بیفتد، اما لزوماً همان اثری نیست که یک طرفدار قدیمی انتظار دارد. مشکل دوم من اینکه می‌توانست خیلی عمیق‌تر باشد فیلم ۹۴ دقیقه بیشتر روی حرکت، فرار، شوک، گور و موقعیت‌های بقا تمرکز می‌کند. این موضوع باعث شده ریتم فیلم سریع و پرتحرک باشد و حتی برخی منتقدان آن را به‌خاطر همین ویژگی تحسین کرده‌اند. Rotten Tomatoes نیز در حال حاضر فیلم را با امتیاز منتقدان بسیار بالا ثبت کرده و منتقدان متعددی از انرژی، وحشت و حس بازی‌گونه آن تعریف کرده‌اند اما از طرف دیگر، همین سرعت باعث شده داستان و شخصیت‌ها فرصت کافی برای شکل‌گیری پیدا نکنند. برای من Resident Evil، یعنی وحشت تنها نهباشه و این مسئله برای من خیلی مهم است. بنظر من وحشت واقعی این مجموعه فقط از این نمی‌آید که «یک موجود ترسناک ناگهان از پشت در بیرون بیاد بخش بزرگی از جذابیت Resident Evil از شناخت تدریجی تهدید می‌آید میدونید چی میگم بچه ها ؟؟؟؟ یعنس اول نمی‌دانی چه اتفاقی افتاده. بعد متوجه می‌شوی یک ویروس در کار است. بعد می‌فهمی قضیه فقط زامبی‌ها نیست. بعد با موجوداتی مواجه می‌شوی که اصلاً قرار نبوده وجود داشته باشند. و در نهایت می‌فهمی پشت همه این اتفاقات، یک سیستم، شرکت یا انسان‌هایی وجود دارند که آگاهانه این جهنم را ساخته‌اند. این همان جایی است که داستان می‌توانست بسیار قوی‌تر شود. Resident Evil باید فقط «ترسناک» نباش و باید حس بقا هم ایجاد کنه فیلم در ایجاد موقعیت‌های خطرناک موفق است، اما بین «ترسیدن از چیزی» و «ترسیدن از تمام‌شدن منابع برای زنده‌ماندن» تفاوت وجود دارد. توی بازی‌های Resident Evil به‌شدت روی همین مفهوم تمذکز داره مهمات محدود است. فضا محدود است. اطلاعات محدود است. سلامتی محدود است. و تو نمی‌دانی پشت در بعدی چه چیزی منتظر تویه این حس می‌توانست تو فیلم بسیار پررنگ‌تر باشه حتی ساختار مرحله‌ای فیلم ــ مزرعه، تونل، بیمارستان، فاضلاب ــ این ظرفیت را داشت که به جای صرفاً عبورکردن از لوکیشن‌های مختلف، هر محیط تبدیل به یک «مرحله بقا» شود؛ جایی که تصمیم‌های شخصیت واقعاً هزینه داشته باشند. یعنی مخاطب فقط شاهد فرار Bryan نباشد؛ بلکه احساس کند هر گلوله، هر مسیر و هر تصمیم ممکن است آخرین انتخاب او باشه و شاید مهم‌ترین ایراد برای یک طرفدار قدیمی همین باشه برای من، اینجا یک سؤال اساسی وجود داره اونم اینه مه اگر قرار بود یک شخصیت کاملاً جدید بسازیم، چرا باید حتماً اسم Resident Evil روی فیلم باشه؟ اما وقتی روی پوستر نوشته شده: RESIDENT EVIL انتظار طبیعی یک طرفدار اینه که جهان، شخصیت‌ها و اسطوره‌شناسی Resident Evil بخش جدی‌تری از روایت باشند حتی لازم نبود فیلم دقیقاً Resident Evil 2 یا Resident Evil 3 را بازسازی کنه می‌شد یک داستان جدید اما کاملاً درون جهان اصلی Resident Evil ساخت داستانی که شخصیت‌های شناخته‌شده در آن حضور داشته باشند، اما روایت جدید باشه اون وقت فیلم هم برای مخاطب عمومی قابل‌فهم بود و هم برای فن‌های قدیمی چیزی بیشتر از چند Easter Egg و بازسازی حس گیم‌پلی داشت. چون وقتی می‌دانم این دنیا چه شخصیت‌ها، چه داستان‌ها و چه ظرفیت عظیمی برای ساخت یک فیلم واقعاً ترسناک و بقا-محور داره دیدن اینکه فیلم بخش بزرگی از این پتانسیل را کنار گذاشته، بیشتر از اینکه ناامیدکننده باشه فقط میتونم بگم حیف شد!