فیلم عجیبی است ...
(به شدت پیشنهاد می کنم وقت تون رو برای این فیلم تلف نکنید اما اگر دوست دارید که ببینید، متن پایین حاوی نکاتی است که می تواند فیلم رو برای شما اسپویل کند)
.
در ارتش مالزی در طول فیلم شخصیت سالمی از لحاظ روانی رو نمی بینیم!
فرمانده تیم عملیات (Lejen): در حساس ترین زمان جنگ (پایان آتش بس کوتاه مدت) با نجات یک سرباز دشمن، جان خودش، تیم اش و هواپیما رو به خطر می اندازه و کشورش بی دلیل رو وارد جنگ و عملیاتی می کند. این فرمانده در ادامه (بهتره بگم از همون اول عملیات خروج) به واسطه اشتباهش روحیه اش رو می بازه (روحیه تیم رو هم پایین میاره) و عملا تمام تصمیمات بعدی اش احمقانه ترین انتخاب های ممکن است.
.
یکی از سربازان تیم عملیات به اسم Paco مشکل روانی داره! چون بچه اش رو با ماشین زیر کرده و کشته، در تمام طول فیلم دنبال به سرپرستی گرفتن یک دختر است. در آخر هم به خاطر همین مشکل روانی خودش رو به کشتن میده و تیم رو به واسطه لو دادن موقعیت، در معرض خطر قرار میده.
داستان مرگ دخترش رو بعد از مرگ اش تعریف می کنند، در طول فیلم فکر می کردم مشکل اخلاقی داره که هی دختر بچه ها رو بغل می کنه :))
.
یکی دیگر از سربازان تیم عملیات به اسم Tuai، عملا یک دیوانه غرغرو است. در اوج فشار فرار، به یکی از اعضای غیرنظامی تیم که خودش به اندازه کافی روحیه اش رو باخته، فشار روحی وارد می کند. هم تیمی اش رو بابت عدم شلیک به یک بچه چندین بار شماتت می کند!
.
بهترین خلبان مالزی (Mantis) با هواپیما رفته روی شهر مسکونی با مانورهای احمقانه باعث رعب و وحشت مردم کشور خودش شده! این خلبان ماموری که مسئول رسیدگی به پرونده اش هست و باید گزارشی برای دادگاه تنظیم کنه رو می شناسه، باهاش حرف می زنه و سعی می کنه با حرف هاش اون رو تحت تاثیر بگذاره!
ایشون علاوه بر اینکه از لحاظ روحی فاقد صلاحیت است، مسئول نجات تیم عملیات گیر افتاده در خاک دشمن می شود! نکته فوق العاده عجیب نسبت نزدیک این کاپیتان با یکی از سربازان تیم عملیات (دوست دوران بچگی و همسر خواهرش) است. در چنین عملیات های سطح بالا و حساسی وجود هر گونه نسبت احساسی می تونه کل عملیات را با مشکل مواجه کنه.
.
فیلم بعد از حدود 70 دقیقه وارد جنگ هوایی میشه. نکته جالبی که قبل از پرواز هواپیما به چشم می خوره، روشن کردن پس سوز موتورها در آشیانه است (پس سوز حالتی است که از اگزوزها آتش خارج می شود و برای کسب حداکثر قدرت استفاده می شود). استفاده از پس سوز، بالافاصله بعد از روشن کردن موتور (موتور در حالت سرد) و درون آشیانه (فقدان هوای لازم برای تنفس موتور)، کار درستی نیست. مضاف بر اینکه اصلا مرسوم نیست ده ها نفر کادر پرواز دور هواپیما باشند و برای هواپیما بای بای کنند!
.
فیلم یک سری صحنه های غیرمنطقی داره که به روند اصلی داستان هیچ ارتباطی ندارند و صرفا صحنه هایی برای افزایش جذابیت بصری فیلم اضافه شده اند.
مثلا در صحنه ای قبل از پرواز هواپیما Mantis، اوج گرفتن ناگهانی یک F18 رو می بینیم (استفاده از حداکثر ضریب حمله) که نه تنها هیچ منطقی در شرایط عادی نداره، سرنوشت اون هواپیما هم معلوم نیست. یا در مثالی دیگر هلی کوپتری درون هواپیمای Lockhead Hercules بارگیری می شود که کاربردش معلوم نیست.
.
اگرچه من Namburi رو روی نقشه ها پیدا نکردم تا ببینم فاصله مالزی تا نامبوری چقدر است اما در عملیات نجات قرار شد هواپیماها سبک بلند شوند. وقتی تعداد موشک پایین است، هواپیما توان بارگیری بنزین تا حجم نهایی باک رو داره. پس عملا سوخت گیری در آسمان، قبل از ورود به نامبوری کار غیر منطقی بود. مضاف بر این، بنزین اضافی هواپیما رو سنگین می کنه که این خلاف نقشه Mantis برای حمله بود.
.
انتهای فیلم هم که فوق العاده بود. مانورهای احمقانه Mantis با Su30 به کنار، شکستن دیوار صوتی برای فراری دادن سربازهای دشمن خنده دار بود. به ویژه اینکه دو تا هواپیما از مالزی اومدن که فقط دیوار صوتی بکشنن و برگردن! هواپیمای دشمن هم جای حمله هلی کوپترها که هدف راحت تر و مهم تری (به واسطه نقش اش در خروج افراد تیم ضربت) نسبت به هواپیمای جنگی است، به واسطه مرام مردونه اش حمله ای به اون ها نکرد تا اعضای تیم ضربات که هر کدوم شون 15-10 تا تیر خورده بودن و نفری 10 تا جاشون رو بسته بودن، سالم و سلامت نجات پیدا کنند ...
.
خلاصه که فیلم افتضاحی است، به ویژه اینکه اسم فیلم هم به طور احمقانه ای نیروی هوایی انتخاب شده. در آخر فیلم هم گزارشی از عملکردهای تیم های نظامی مالزی به زور گنجانده شده بود که عملا هیچ ارتباطی به فیلم نداشت. شبیه اواخر مجالس ختم ما ایرانی بود که بی دلیل از همه افراد بابت حضورشون تشکر می کنیم!