شخصیت کشیش تالر و شناخت تراپیست ها :...

بهتر است بدانیم تراپیست ها متعهد هستند که مادام العمر سخن نگویند. نکته اینجاست که آنها در عین اینکه عبادت، خواب، خوراک و کارهایشان را با یکدیگر انجام میدهند؛ اجازه سخن گفتن با یکدیگر را ندارند. در صورت ضرورت تراپیستها با کسب اجازه میتوانند با مقامات بالاتر سخن بگویند و در موارد دیگر فقط در حد رفع ضرورت با ایما و اشاره میتوانند نیاز خود را فراهم سازند. تراپیست ها باید چهار ساعت در روز کر کنند و به مدت پنج ساعت در روز مشغول مطالعه باشند. اول روز آنها از ساعت دو بامداد شروع میشود و پس از هفت ساعت خواب و هفت ساعت عبادت در کلیسا به بقیه امور زندگیشان رسیدگی میکنند. تراپیستها هر جمعه مراسم شلاقزنی به خود را اجرا میکنند.آنها به هیچ وجه اجازه خوردن خوردن گوشت و ماهی را ندارند و تنها در صورت بروز بیماری میتواند تخم مرغ مصرف کنند. تراپیست ها در مقایسه با نظام های رهبانی دیگر و دقیقا بر خلاف آنها ، افرادی که میل شدیدی به توبه دارند را در خود می پذیرند.

ایثن هاوک در سمت بازیگر به خوبی از پس نقش کشیش تالر بر آمده است. بازی او همواره قابل توجه سینما دوستان و منتقدین سینما بوده و هست. او حالا در آستانه ی 50 سالگی چالش جدیدی را پیش روی خود قرار می دهد. بازی او نه تنها در لحن و مونولوگ نشان داده می شود بلکه حس درونی نقش کشیش تالر را در ماورای او نظاره گر هستیم. قبل از توضیح نقش و داستان پشت کشیش ، می شود درد و زنج را در چهره و حتی راه رفتن های ایثن هاوک حس کرد.

توماس اریکسون کشیش در فیلم «نور زمستانی» و ارنست تالر کشیش در فیلم «نخستین اصلاح شده» هر دو بیمارند اما در پردازش شخصیت تالر بر نوع بیماری او تأکید بیشتری شده است. ما از اریکسون فقط سرفه هایش را می بینیم که نشان از نوعی سرماخوردگی ساده در فصل سرماست. وضعیت تالر بیماری گوارشی اش را (که احتمالا بی ارتباط باشیوه زندگی اش نیست) شاید به عنوان نشانه ای از رنج مسیح از دیگران پنهان می کند اما با پیشرفت بیماری و آگاهی دیگران او در موقعیت بدی قرار می گیرد.

خاستگاه طبقاتی پرسونای مرد ناامید در هر دو فیلم همچون پرسونای کشیش متفاوت است. مرد ناامید فیلم «نور زمستانی» ماهی گیر میانسالی است که با خواندن خبر احتمال حمله اتمی چینی ها در یک روزنامه دچار این حالت شده است. ولی در «نخستین اصلاح شده» مرد ناامید جوانی است روشنفکر، پرسشگر، فعال محیط زیست، منتقدِ سرمایه داری و بی عدالتی نفاق آلود دموکراسی آمریکایی. سکانس اشراقی پرواز کشیش با زن باردار و شهود وضعیت اسف بار محیط زیست جهانی یادآور فیلم «آینه» شخصی ترین اثر تارکوفسکی است البته باز با پرداختی مستقل و متفاوت.
(از علاقه مندان دعوت میکنم تحلیل کامل را در "کاتشو" بخوانید)

شاید مهمترین سکانس فیلم را بتوان گفتگوی نسبتا طولانی کشیش تالر و مایکل دانست. محتوای گفتگوی تالر و مایکل نیز در خور توجه است. کشیش در پاسخ به دلایل علمی، سیاسی و اخلاقی که مایکل برای مخالفت با فرزندآوری و ناامیدی مطلقش می آورد به جای استدلال های فلسفی و اِلاهیاتی به امری کاملا عینی و عرفی اشاره می کند و آن تجربه ناامیدی و ایمان در زندگی شخصی خودش است. اولا به لحاظ تجربی ناامیدیِ حاصل از تجربه مرگ فرزند را (که خودش تجربه کرده) بزرگتر از ناامیدی حاصل از نگرانی نسبت به فرزندآوری می داند. دوم اینکه در پاسخ به راه حل ناامیدی پای استدلالیان چوبین است و تنها راه حل شجاعت انتخاب زندگی است. تالر در پاسخ به سؤال مایکل که بعد از مرگ فرزندت جوزف (یوسف) چطور توانستی به زندگی ادامه بدی؟ زیرکانه به جای ایمان از واژه شجاعت استفاده می کند...
(نقد کامل فیلم را در "کاتشو" بخوانید)